only seen as a sin

does it really hurt so much?

i thought it would never be so painful again, i thought it could never be painful again

maybe that's why it hurts so badly

or maybe just because i want it so badly

https://www.youtube.com/watch?v=MgG51oUBRlk

άφησέ με να 'ρθω μαζί σου

άφησέ με να 'ρθω μαζί σου
το ξέρω πως καθένας μοναχός
πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο
θάνατο...

...το ξέρω. το δοκίμασα. δεν
ωφελεί.
άφησέ με να ' ρθω μαζί σου...

maybe that's what happens when a tornado meets a volcano

[Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie

I can't tell you what it really is
I can only tell you what it feels like
And right now there's a steel knife in my windpipe
I can't breathe but I still fight all I can fight
As long as the wrong feels right it's like I'm in flight
High off of love, drunk from my hate
It's like I'm huffin' paint and I love her
The more I suffer, I suffocate
Right before I'm about to drown, she resuscitates
Me, she fuckin' hates me and I love it, Wait!
Where you going? I'm leaving you.
No you ain't. Come back. We're running right back
Here we go again, it's so insane
'Cause when it's going good, it's going great
I'm Superman with the wind in his back
She's Lois Lane, but when it's bad, it's awful
I feel so ashamed, I snapped, "Who's that dude?"
I don't even know his name
I laid hands on her, I'll never stoop so low again
I guess I don't know my own strength

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie

You ever love somebody so much,
you could barely breathe when you with 'em?
You meet, and neither one of you even know what hit 'em
Got that warm fuzzy feeling, yeah, them chills, used to get 'em
Now you gettin' fuckin' sick of lookin' at 'em
You swore you'd never hit 'em, never do nothing to hurt 'em
Now you're in each other's face spewing venom in your words when you spit 'em
You push, pull each other's hair, scratch, claw, bit 'em
Throw 'em down, pin 'em, so lost in the moments when you're with 'em
It's the fate that took over, it controls you both
So they say, you're best to go your separate ways
Guess that they don't know you 'cause today,
That was yesterday, yesterday is over, it's a different day
Sound like broken records playing over
But you promised her, next time you'd show restraint
You don't get another chance
Life is no Nintendo game, but you lied again
Now you get to watch her leave out the window
Guess that's why they call it "window pane"

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie

Now I know we said things, did things that we didn't mean
And we fall back into the same patterns, same routine
But your temper's just as bad as mine is
You're the same as me
When it comes to love you're just as blinded
Baby, please come back, it wasn't you, Baby, it was me.
Maybe our relationship isn't as crazy as it seems
Maybe that's what happens when a tornado meets a volcano
All I know is I love you too much to walk away though
Come inside, pick up your bags off the sidewalk
Don't you hear sincerity in my voice when I talk?
Told you this is my fault, look me in the eyeball
Next time I'm pissed, I'll aim my fist at the drywall
Next time? There won't be no next time
I apologize, even though I know it's lies
I'm tired of the games, I just want her back. I know I'm a liar
If she ever tries to fuckin' leave again,
I'ma tie her to the bed and set this house on fire
I'm just gonna

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie]

περί εγωισμού

για να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε εκείνη τη φωνή που ακούγεται, όταν κανένας πια δεν την περιμένει

-΄Ελαβα πολλές αναφορές γι’ αυτό το θέμα. Γι’ αρκετό καιρό είχαμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούσαμε να ελέγξουμε την κατάσταση, οι μυστικές υπηρεσίες των μεγαλύτερων δυνάμεων έβαζαν τα δυνατά τους για να χειραγωγήσουν αυτή την οργάνωση που έμοιαζε να έχει παρακλάδια παντού… Αλλά ο εγκέφαλος της συνομωσίας, ο Κολιόστρο των πλαστογραφιών, αυτός μας ξέφευγε συνεχώς… Όχι ότι μας ήταν άγνωστος: είχαμε όλα τα στοιχεία του στις καρτέλες μας, είχε εντοπιστεί από καιρό στο πρόσωπο ενός πολυπράγμονα και απατεώνα μεταφραστή˙ αλλά οι πραγματικοί λόγοι της δραστηριότητάς του παρέμεναν σκοτεινοί. Έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε πια σχέσεις με τις διάφορες σέχτες στις οποίες είχε διασπαστεί η συνωμοσία που είχε ιδρυθεί από τον ίδιο, κι όμως επηρέαζε ακόμα έμμεσα τις σκευωρίες τους… Κι όταν κατορθώσαμε να βάλουμε χέρι πάνω του, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν ήταν εύκολο να τον κάμψουμε και να τον παρασύρουμε με το μέρος μας… Τα κίνητρά του δεν ήταν το χρήμα ούτε η εξουσία ούτε η φιλοδοξία. Φαίνεται πως έκανε όσα έκανε για μια γυναίκα. Για να την ξανακατακτήσει, ή ίσως μονάχα για να πάρει εκδίκηση, για να κερδίσει ένα στοίχημα που είχε βάλει μαζί της. Άρα έπρεπε να καταλάβουμε εκείνη τη γυναίκα, αν θέλαμε να παρακολουθήσουμε τις κινήσεις του Κολιόστρο. Αλλά ποια είναι στην πραγματικότητα δεν καταφέραμε τελικά να μάθουμε. Μονάχα με την επαγωγική μέθοδο κατάφερα να μάθω αρκετά πράγματα γι’ αυτήν, πράγματα που δε θα μπορούσα να εκθέσω σε επίσημη αναφορά: οι διοικητικοί μας μηχανισμοί δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ορισμένες λεπτές αποχρώσεις…

- Γι’ αυτήν τη γυναίκα – συνεχίζει ο Αρκάντιαν Πορφύριτς βλέποντας με πόση προσοχή ρουφάς τα λόγια του – διάβασμα σημαίνει ξεγύμνωμα από κάθε πρόθεση και κάθε προκατάληψη, για να είναι έτοιμη να δεχτεί εκείνη τη φωνή που ακούγεται, όταν κανένας πια δεν την περιμένει, μια φωνή που έρχεται ποιος ξέρει από πού, από κάποιο μέρος πέρα από το βιβλίο, πέρα από το συγγραφέα, πέρα από τις συμβάσεις της γραφής: από ό,τι δεν έχει ειπωθεί ακόμα για τον εαυτό του και δε βρίσκει τις λέξεις να το πει. Αντίθετα, αυτός ήθελε να την πείσει ότι πίσω από τη γραμμένη σελίδα δεν υπάρχει τίποτα˙ ότι ο κόσμος υπάρχει μονάχα σαν πυροτέχνημα, σαν προσποίηση, παρεξήγηση, ψευτιά. Κι αν το πρόβλημα ήταν μονάχα αυτό, εμείς θα μπορούσαμε, ίσως, να του δώσουμε τα μέσα να αποδείξει αυτό που ήθελε˙ λέω εμείς κι εννοώ τους συναδέλφους από διάφορες χώρες και διάφορα καθεστώτα, αφού ήμαστε πολλοί αυτοί που θέλαμε να του προσφέρουμε τη συνεργασία μας. Κι εκείνος δεν την αρνιόταν, το αντίθετο… Αλλά δεν κατορθώναμε να καταλάβουμε αν τελικά θα ήταν εκείνος που θα έπαιζε το δικό μας παιχνίδι ή αν ήμαστε εμείς αυτοί που θα λειτουργούσαμε σαν απλά πιόνια στο δικό του παιχνίδι… Κι αν είχαμε να κάνουμε απλά με έναν τρελό; Μονάχα εγώ μπορούσα να ξεδιαλύνω το μυστικό του: έβαλα πράκτορές μας να τον πιάσουν, να τον φέρουν εδώ, να τον κρατήσουν για μια βδομάδα στην απομόνωση˙ ύστερα τον ανέκρινα εγώ ο ίδιος. Όχι, η δική του δεν ήταν τρέλα˙ ήταν μονάχα απελπισία˙ το στοίχημα με τη γυναίκα είχε τελειώσει από καιρό˙ ήταν εκείνη η νικήτρια, ήταν η πάντα ακόρεστη και ανικανοποίητη ανάγνωσή της αυτή που κατόρθωνε να ανακαλύπτει κρυμμένες αλήθειες ακόμα και στο πιο ξεδιάντροπο ψέμα και απροσχημάτιστα ψέματα στις κουβέντες που ισχυρίζονται πως λένε μονάχα την αλήθεια. Τι απόμενε, λοιπόν, στον ουτοπιστή μας; Για να μην κόψει το νήμα που τον έδενε ακόμα μαζί της, συνέχιζε να σπείρει τη σύγχυση στον κόσμο, ανακατεύοντας τους τίτλους, τα ονόματα των συγγραφέων, τα ψευδώνυμα, τις γλώσσες, τις μεταφράσεις, τις εκδόσεις, τα εξώφυλλα, τις προμετωπίδες, τα κεφάλαια, τους προλόγους, τους επιλόγους, ώστε εκείνη να είναι αναγκασμένη ν’ αναγνωρίζει παντού τα σημάδια της παρουσίας του, εκείνον το χαιρετισμό που δεν είχε πια καμιά ελπίδα να βρει ανταπόκριση. «Κατάλαβα τα όριά μου – μου είπε. Στη διάρκεια μιας ανάγνωσης συμβαίνει κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω». Θα μπορούσα να του πω ότι αυτό είναι το όριο που ούτε μια πανταχού παρούσα αστυνομία δεν μπορεί να ξεπεράσει. Μπορούμε ν’ απαγορέψουμε το διάβασμα: αλλά στο διάταγμα που θα απαγορεύει την ανάγνωση, κάποιος θα διαβάσει κάτι για εκείνη την αλήθεια που εμείς θα θέλαμε να μη διαβαστεί ποτέ…

[…]

- Πρέπει να υπάρχει πάντα κάτι που να μας ξεφεύγει… Γιατί η εξουσία πρέπει να έχει ένα αντικείμενο πάνω το οποίο θα εξασκείται, ένα χώρο όπου θα μπορεί να απλώνει τα χέρια της… Όσο θα ξέρω ότι στον κόσμο υπάρχει κάποιος που κάνει ταχυδακτυλουργίες μόνο και μόνο από έρωτα για το παιχνίδι, όσο θα ξέρω πως υπάρχει μια γυναίκα που αγαπάει το διάβασμα για το διάβασμα, μπορώ να είμαι σίγουρος ότι ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει… Κι έτσι, κάθε βράδυ, μπορώ να παραδίνομαι στο διάβασμα, όπως εκείνη η μακρινή και άγνωστη αναγνώστρια.

 

Ίταλο Καλβίνο, Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης…

Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο.

Όταν έκλεισε τη πόρτα του σπιτιού του ήξερε πως έπαιρνε και όλο το φως μαζί της. Έμεινε μόνος, ακίνητος... για ώρες ... περίμενε...! Στην αναμονή αυτή, έκανε κάτι ασυνήθιστο για εκείνον... άρχιζε να διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο! Το είχε αφήσει φεύγοντας, όταν ήταν μπροστά του και του φώναζε...! Προσπάθησε να τη βρει μέσα στις φράσεις... Υπήρχαν επίθετα που ζωγράφιζαν το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, και όσο το διάβαζε τόσο καταλάβαινε την ψυχή της. «...μισή πραγματικότητα μισή μυθιστόρημα – σα γοργόνα.» 

Πέρναγε ο καιρός, οι μέρες γίνονταν σκοτάδι. Απόκτησε μια καινούρια τάση να κάθεται σε εμβρυακή στάση λες και όλο του το σώμα πονούσε. Τυλιγόταν και κρυβόταν από όλες τι σκιές που του κατασπάραζαν το κορμί! Έκλεινε μάτια και αφτιά για να μην ακούει όλους τους ψιθύρους που τρέλαιναν τον εγκέφαλό του! 

Αναμονή.... Μόνο εκείνη ανακούφιζε όλες τις φοβίες του. «Είχε τη δύναμη μιας βαθειάς Άνοιξης που προχωράει». Ένα και μόνο χάδι της μπορούσε να φέρει τη κάθαρση! Προς το παρόν είχε μόνο το βιβλίο της. Το διάβαζε συνεχώς μέχρι να φτάσει στην αφιέρωση της, στη τελευταία σελίδα. Είχε γράψει τους στίχους από το αγαπημένο της τραγούδι... του είχε πει, όταν το πρωτάκουσε, ότι ήταν σαν μαχαίρι που την κάρφωνε... όλα τα λόγια, της θύμιζαν εκείνον... όλος ο πόνος που δε μπορούσε να εκφράσει έβγαινε μέσα από το τραγούδι. 

Συνήθιζε να του λέει «Να μαζεύεις μνήμες, χαμόγελα, χάδια, για φυλαχτό, όταν σε τυλίγουν οι σκιές» και εκείνος πάντα της έλεγε με παρακλητικό ύφος «Να αγαπάς τα σκοτάδια μου» φράση που έκρυβε μια υποτακτική : Αγάπησε τη μαυρίλα μου! Μη μ' αφήσεις ποτέ! Πρέπει να αγαπήσεις όλο το κλειδωμένο μου φως. Αν το κάνεις σου υπόσχομαι να σου χαρίσω τη πρώτη αχτίδα που θα βγει από τη καρδιά μου. Θα είναι ολοκληρωτικά δικιά σου! 

«Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα σπίτι γεμάτο σκοτάδι.» Χθες όπως και όλα τα βράδια από τότε που είναι μόνος, αναζητούσε τη φωνή της... Πέρναγαν οι μέρες και αντιλαμβανόταν πως η μοναξιά που βιώνει ο κάθε άνθρωπος καθορίζει τον πόνο που θα χαράξει στη ψυχή του. Και η αντοχή του καθενός στον πόνο καθορίζει πόσο βαθειά θα είναι η πληγή που θα ανοίξει στο ασυνείδητο του. 

Αυτό το δαιμόνιο που τον κυρίευε, έκανε τα πάντα για να σπιλώσει κάθε αγνό κομμάτι της ψυχής του , σαμποτάριζε οποιαδήποτε κίνηση για καθαρότητα.. τον ήθελε να πνίγεται σε βάλτους και να παίρνει και εκείνη μαζί του. Σαν το ατέλειωτο πάζλ, που του δώρισαν κάποτε, έλειπε ένα κομμάτι.. Κομμάτι τόσο διαφορετικό από εκείνον, αλλά φάνταζε το μόνο κομμάτι που μπορούσε να ταιριάξει στο σώμα του, στην ψυχή και στα τραύματα της. 

Χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, η ζωή. Ότι κάθε λεπτό που περνάει, ποτέ δεν θα γυρίσει, ποτέ δεν θα στο δώσουν πίσω, όσα και να προσφέρεις. Άργησε πολύ να καταλάβει πως όλο αυτό τον καιρό πάλευε για κάτι αδύνατο. Κανείς δεν πήρε ποτέ τον χρόνο του πίσω. Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο. 

(αναδημοσίευση από εδώ)

ως έπαιρνε και όλο το φως μαζί της. Έμεινε μόνος, ακίνητος... για ώρες ... περίμενε...! Στην αναμονή αυτή, έκανε κάτι ασυνήθιστο για εκείνον... άρχιζε να διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο! Το είχε αφήσει φεύγοντας, όταν ήταν μπροστά του και του φώναζε...! Προσπάθησε να τη βρει μέσα στις φράσεις... Υπήρχαν επίθετα που ζωγράφιζαν το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, και όσο το διάβαζε τόσο καταλάβαινε τη ψυχή της. «...μισή πραγματικότητα μισή μυθιστόρημα – σα γοργόνα.» Πηγή: www.lifo.gr

Όταν έκλεισε τη πόρτα του σπιτιού του ήξερε πως έπαιρνε και όλο το φως μαζί της. Έμεινε μόνος, ακίνητος... για ώρες ... περίμενε...! Στην αναμονή αυτή, έκανε κάτι ασυνήθιστο για εκείνον... άρχιζε να διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο! Το είχε αφήσει φεύγοντας, όταν ήταν μπροστά του και του φώναζε...! Προσπάθησε να τη βρει μέσα στις φράσεις... Υπήρχαν επίθετα που ζωγράφιζαν το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, και όσο το διάβαζε τόσο καταλάβαινε τη ψυχή της. «...μισή πραγματικότητα μισή μυθιστόρημα – σα γοργόνα.» Πέρναγε ο καιρός, οι μέρες γίνονταν σκοτάδι. Απόκτησε μια καινούρια τάση να κάθεται σε εμβρυακή στάση λες και όλο του το σώμα πονούσε. Τυλιγόταν και κρυβόταν από όλες τι σκιές που του κατασπάραζαν το κορμί! Έκλεινε μάτια και αφτιά για να μην ακούει όλους τους ψιθύρους που τρέλαιναν τον εγκέφαλό του! Αναμονή.... Μόνο εκείνη ανακούφιζε όλες τις φοβίες του. «Είχε τη δύναμη μιας βαθειάς Άνοιξης που προχωράει». Ένα και μόνο χάδι της μπορούσε να φέρει τη κάθαρση! Προς το παρών είχε μόνο το βιβλίο της. Το διάβαζε συνεχώς μέχρι να φτάσει στην αφιέρωση της, στη τελευταία σελίδα. Είχε γράψει τους στίχους από το αγαπημένο της τραγούδι... του είχε πει, όταν το πρωτάκουσε, ότι ήταν σαν μαχαίρι που την κάρφωνε... όλα τα λόγια, της θύμιζαν εκείνον... όλος ο πόνος που δε μπορούσε να εκφράσει έβγαινε μέσα από το τραγούδι. Συνήθιζε να του λέει «Να μαζεύεις μνήμες, χαμόγελα, χάδια, για φυλαχτό, όταν σε τυλίγουν οι σκιές» και εκείνος πάντα της έλεγε με παρακλητικό ύφος «Να αγαπάς τα σκοτάδια μου» φράση που έκρυβε μια υποτακτική : Αγάπησε τη μαυρίλα μου! Μη μ' αφήσεις ποτέ! Πρέπει να αγαπήσεις όλο το κλειδωμένο μου φως. Αν το κάνεις σου υπόσχομαι να σου χαρίσω τη πρώτη αχτίδα που θα βγει από τη καρδιά μου. Θα είναι ολοκληρωτικά δικιά σου! «Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα σπίτι γεμάτο σκοτάδι.» Χθες όπως και όλα τα βράδια από τότε που είναι μόνος, αναζητούσε τη φωνή της... Πέρναγαν οι μέρες και αντιλαμβανόταν πως η μοναξιά που βιώνει ο κάθε άνθρωπος καθορίζει τον πόνο που θα χαράξει στη ψυχή του. Και η αντοχή του καθενός στον πόνο καθορίζει πόσο βαθειά θα είναι η πληγή που θα ανοίξει στο ασυνείδητο του. Αυτό το δαιμόνιο που τον κυρίευε, έκανε τα πάντα για να σπιλώσει κάθε αγνό κομμάτι της ψυχής του , σαμποτάριζε οποιαδήποτε κίνηση για καθαρότητα.. τον ήθελε να πνίγεται σε βάλτους και να παίρνει και εκείνη μαζί του. Σαν το ατέλειωτο πάζλ, που του δώρισαν κάποτε, έλειπε ένα κομμάτι.. Κομμάτι τόσο διαφορετικό από εκείνον, αλλά φάνταζε το μόνο κομμάτι που μπορούσε να ταιριάξει στο σώμα του, στην ψυχή και στα τραύματα της. Χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, η ζωή. Ότι κάθε λεπτό που περνάει, ποτέ δεν θα γυρίσει, ποτέ δεν θα στο δώσουν πίσω, όσα και να προσφέρεις. Άργησε πολύ να καταλάβει πως όλο αυτό τον καιρό πάλευε για κάτι αδύνατο. Κανείς δεν πήρε ποτέ τον χρόνο του πίσω. Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο. Πηγή: www.lifo.gr

αν έκλεισε τη πόρτα του σπιτιού του ήξερε πως έπαιρνε και όλο το φως μαζί της. Έμεινε μόνος, ακίνητος... για ώρες ... περίμενε...! Στην αναμονή αυτή, έκανε κάτι ασυνήθιστο για εκείνον... άρχιζε να διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο! Το είχε αφήσει φεύγοντας, όταν ήταν μπροστά του και του φώναζε...! Προσπάθησε να τη βρει μέσα στις φράσεις... Υπήρχαν επίθετα που ζωγράφιζαν το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, και όσο το διάβαζε τόσο καταλάβαινε τη ψυχή της. «...μισή πραγματικότητα μισή μυθιστόρημα – σα γοργόνα.» Πηγή: www.lifo.gr

Αυτό το δαιμόνιο που τον κυρίευε, έκανε τα πάντα για να σπιλώσει κάθε αγνό κομμάτι της ψυχής του , σαμποτάριζε οποιαδήποτε κίνηση για καθαρότητα.. τον ήθελε να πνίγεται σε βάλτους και να παίρνει και εκείνη μαζί του. Σαν το ατέλειωτο πάζλ, που του δώρισαν κάποτε, έλειπε ένα κομμάτι.. Κομμάτι τόσο διαφορετικό από εκείνον, αλλά φάνταζε το μόνο κομμάτι που μπορούσε να ταιριάξει στο σώμα του, στην ψυχή και στα τραύματα της. Χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, η ζωή. Ότι κάθε λεπτό που περνάει, ποτέ δεν θα γυρίσει, ποτέ δεν θα στο δώσουν πίσω, όσα και να προσφέρεις. Άργησε πολύ να καταλάβει πως όλο αυτό τον καιρό πάλευε για κάτι αδύνατο. Κανείς δεν πήρε ποτέ τον χρόνο του πίσω. Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο. Πηγή: www.lifo.gr

Αυτό το δαιμόνιο που τον κυρίευε, έκανε τα πάντα για να σπιλώσει κάθε αγνό κομμάτι της ψυχής του , σαμποτάριζε οποιαδήποτε κίνηση για καθαρότητα.. τον ήθελε να πνίγεται σε βάλτους και να παίρνει και εκείνη μαζί του. Σαν το ατέλειωτο πάζλ, που του δώρισαν κάποτε, έλειπε ένα κομμάτι.. Κομμάτι τόσο διαφορετικό από εκείνον, αλλά φάνταζε το μόνο κομμάτι που μπορούσε να ταιριάξει στο σώμα του, στην ψυχή και στα τραύματα της. Χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, η ζωή. Ότι κάθε λεπτό που περνάει, ποτέ δεν θα γυρίσει, ποτέ δεν θα στο δώσουν πίσω, όσα και να προσφέρεις. Άργησε πολύ να καταλάβει πως όλο αυτό τον καιρό πάλευε για κάτι αδύνατο. Κανείς δεν πήρε ποτέ τον χρόνο του πίσω. Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο. Πηγή: www.lifo.gr

Όταν έκλεισε τη πόρτα του σπιτιού του ήξερε πως έπαιρνε και όλο το φως μαζί της. Έμεινε μόνος, ακίνητος... για ώρες ... περίμενε...! Στην αναμονή αυτή, έκανε κάτι ασυνήθιστο για εκείνον... άρχιζε να διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο! Το είχε αφήσει φεύγοντας, όταν ήταν μπροστά του και του φώναζε...! Προσπάθησε να τη βρει μέσα στις φράσεις... Υπήρχαν επίθετα που ζωγράφιζαν το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, και όσο το διάβαζε τόσο καταλάβαινε τη ψυχή της. «...μισή πραγματικότητα μισή μυθιστόρημα – σα γοργόνα.» Πέρναγε ο καιρός, οι μέρες γίνονταν σκοτάδι. Απόκτησε μια καινούρια τάση να κάθεται σε εμβρυακή στάση λες και όλο του το σώμα πονούσε. Τυλιγόταν και κρυβόταν από όλες τι σκιές που του κατασπάραζαν το κορμί! Έκλεινε μάτια και αφτιά για να μην ακούει όλους τους ψιθύρους που τρέλαιναν τον εγκέφαλό του! Αναμονή.... Μόνο εκείνη ανακούφιζε όλες τις φοβίες του. «Είχε τη δύναμη μιας βαθειάς Άνοιξης που προχωράει». Ένα και μόνο χάδι της μπορούσε να φέρει τη κάθαρση! Προς το παρών είχε μόνο το βιβλίο της. Το διάβαζε συνεχώς μέχρι να φτάσει στην αφιέρωση της, στη τελευταία σελίδα. Είχε γράψει τους στίχους από το αγαπημένο της τραγούδι... του είχε πει, όταν το πρωτάκουσε, ότι ήταν σαν μαχαίρι που την κάρφωνε... όλα τα λόγια, της θύμιζαν εκείνον... όλος ο πόνος που δε μπορούσε να εκφράσει έβγαινε μέσα από το τραγούδι. Συνήθιζε να του λέει «Να μαζεύεις μνήμες, χαμόγελα, χάδια, για φυλαχτό, όταν σε τυλίγουν οι σκιές» και εκείνος πάντα της έλεγε με παρακλητικό ύφος «Να αγαπάς τα σκοτάδια μου» φράση που έκρυβε μια υποτακτική : Αγάπησε τη μαυρίλα μου! Μη μ' αφήσεις ποτέ! Πρέπει να αγαπήσεις όλο το κλειδωμένο μου φως. Αν το κάνεις σου υπόσχομαι να σου χαρίσω τη πρώτη αχτίδα που θα βγει από τη καρδιά μου. Θα είναι ολοκληρωτικά δικιά σου! «Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα σπίτι γεμάτο σκοτάδι.» Χθες όπως και όλα τα βράδια από τότε που είναι μόνος, αναζητούσε τη φωνή της... Πέρναγαν οι μέρες και αντιλαμβανόταν πως η μοναξιά που βιώνει ο κάθε άνθρωπος καθορίζει τον πόνο που θα χαράξει στη ψυχή του. Και η αντοχή του καθενός στον πόνο καθορίζει πόσο βαθειά θα είναι η πληγή που θα ανοίξει στο ασυνείδητο του. Αυτό το δαιμόνιο που τον κυρίευε, έκανε τα πάντα για να σπιλώσει κάθε αγνό κομμάτι της ψυχής του , σαμποτάριζε οποιαδήποτε κίνηση για καθαρότητα.. τον ήθελε να πνίγεται σε βάλτους και να παίρνει και εκείνη μαζί του. Σαν το ατέλειωτο πάζλ, που του δώρισαν κάποτε, έλειπε ένα κομμάτι.. Κομμάτι τόσο διαφορετικό από εκείνον, αλλά φάνταζε το μόνο κομμάτι που μπορούσε να ταιριάξει στο σώμα του, στην ψυχή και στα τραύματα της. Χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, η ζωή. Ότι κάθε λεπτό που περνάει, ποτέ δεν θα γυρίσει, ποτέ δεν θα στο δώσουν πίσω, όσα και να προσφέρεις. Άργησε πολύ να καταλάβει πως όλο αυτό τον καιρό πάλευε για κάτι αδύνατο. Κανείς δεν πήρε ποτέ τον χρόνο του πίσω. Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο. Πηγή: www.lifo.gr

Όταν έκλεισε τη πόρτα του σπιτιού του ήξερε πως έπαιρνε και όλο το φως μαζί της. Έμεινε μόνος, ακίνητος... για ώρες ... περίμενε...! Στην αναμονή αυτή, έκανε κάτι ασυνήθιστο για εκείνον... άρχιζε να διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο! Το είχε αφήσει φεύγοντας, όταν ήταν μπροστά του και του φώναζε...! Προσπάθησε να τη βρει μέσα στις φράσεις... Υπήρχαν επίθετα που ζωγράφιζαν το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, και όσο το διάβαζε τόσο καταλάβαινε τη ψυχή της. «...μισή πραγματικότητα μισή μυθιστόρημα – σα γοργόνα.» Πέρναγε ο καιρός, οι μέρες γίνονταν σκοτάδι. Απόκτησε μια καινούρια τάση να κάθεται σε εμβρυακή στάση λες και όλο του το σώμα πονούσε. Τυλιγόταν και κρυβόταν από όλες τι σκιές που του κατασπάραζαν το κορμί! Έκλεινε μάτια και αφτιά για να μην ακούει όλους τους ψιθύρους που τρέλαιναν τον εγκέφαλό του! Αναμονή.... Μόνο εκείνη ανακούφιζε όλες τις φοβίες του. «Είχε τη δύναμη μιας βαθειάς Άνοιξης που προχωράει». Ένα και μόνο χάδι της μπορούσε να φέρει τη κάθαρση! Προς το παρών είχε μόνο το βιβλίο της. Το διάβαζε συνεχώς μέχρι να φτάσει στην αφιέρωση της, στη τελευταία σελίδα. Είχε γράψει τους στίχους από το αγαπημένο της τραγούδι... του είχε πει, όταν το πρωτάκουσε, ότι ήταν σαν μαχαίρι που την κάρφωνε... όλα τα λόγια, της θύμιζαν εκείνον... όλος ο πόνος που δε μπορούσε να εκφράσει έβγαινε μέσα από το τραγούδι. Συνήθιζε να του λέει «Να μαζεύεις μνήμες, χαμόγελα, χάδια, για φυλαχτό, όταν σε τυλίγουν οι σκιές» και εκείνος πάντα της έλεγε με παρακλητικό ύφος «Να αγαπάς τα σκοτάδια μου» φράση που έκρυβε μια υποτακτική : Αγάπησε τη μαυρίλα μου! Μη μ' αφήσεις ποτέ! Πρέπει να αγαπήσεις όλο το κλειδωμένο μου φως. Αν το κάνεις σου υπόσχομαι να σου χαρίσω τη πρώτη αχτίδα που θα βγει από τη καρδιά μου. Θα είναι ολοκληρωτικά δικιά σου! «Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα σπίτι γεμάτο σκοτάδι.» Χθες όπως και όλα τα βράδια από τότε που είναι μόνος, αναζητούσε τη φωνή της... Πέρναγαν οι μέρες και αντιλαμβανόταν πως η μοναξιά που βιώνει ο κάθε άνθρωπος καθορίζει τον πόνο που θα χαράξει στη ψυχή του. Και η αντοχή του καθενός στον πόνο καθορίζει πόσο βαθειά θα είναι η πληγή που θα ανοίξει στο ασυνείδητο του. Αυτό το δαιμόνιο που τον κυρίευε, έκανε τα πάντα για να σπιλώσει κάθε αγνό κομμάτι της ψυχής του , σαμποτάριζε οποιαδήποτε κίνηση για καθαρότητα.. τον ήθελε να πνίγεται σε βάλτους και να παίρνει και εκείνη μαζί του. Σαν το ατέλειωτο πάζλ, που του δώρισαν κάποτε, έλειπε ένα κομμάτι.. Κομμάτι τόσο διαφορετικό από εκείνον, αλλά φάνταζε το μόνο κομμάτι που μπορούσε να ταιριάξει στο σώμα του, στην ψυχή και στα τραύματα της. Χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, η ζωή. Ότι κάθε λεπτό που περνάει, ποτέ δεν θα γυρίσει, ποτέ δεν θα στο δώσουν πίσω, όσα και να προσφέρεις. Άργησε πολύ να καταλάβει πως όλο αυτό τον καιρό πάλευε για κάτι αδύνατο. Κανείς δεν πήρε ποτέ τον χρόνο του πίσω. Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο. Πηγή: www.lifo.gr

Όταν έκλεισε τη πόρτα του σπιτιού του ήξερε πως έπαιρνε και όλο το φως μαζί της. Έμεινε μόνος, ακίνητος... για ώρες ... περίμενε...! Στην αναμονή αυτή, έκανε κάτι ασυνήθιστο για εκείνον... άρχιζε να διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο! Το είχε αφήσει φεύγοντας, όταν ήταν μπροστά του και του φώναζε...! Προσπάθησε να τη βρει μέσα στις φράσεις... Υπήρχαν επίθετα που ζωγράφιζαν το πρόσωπό της, τις κινήσεις της, και όσο το διάβαζε τόσο καταλάβαινε τη ψυχή της. «...μισή πραγματικότητα μισή μυθιστόρημα – σα γοργόνα.» Πέρναγε ο καιρός, οι μέρες γίνονταν σκοτάδι. Απόκτησε μια καινούρια τάση να κάθεται σε εμβρυακή στάση λες και όλο του το σώμα πονούσε. Τυλιγόταν και κρυβόταν από όλες τι σκιές που του κατασπάραζαν το κορμί! Έκλεινε μάτια και αφτιά για να μην ακούει όλους τους ψιθύρους που τρέλαιναν τον εγκέφαλό του! Αναμονή.... Μόνο εκείνη ανακούφιζε όλες τις φοβίες του. «Είχε τη δύναμη μιας βαθειάς Άνοιξης που προχωράει». Ένα και μόνο χάδι της μπορούσε να φέρει τη κάθαρση! Προς το παρών είχε μόνο το βιβλίο της. Το διάβαζε συνεχώς μέχρι να φτάσει στην αφιέρωση της, στη τελευταία σελίδα. Είχε γράψει τους στίχους από το αγαπημένο της τραγούδι... του είχε πει, όταν το πρωτάκουσε, ότι ήταν σαν μαχαίρι που την κάρφωνε... όλα τα λόγια, της θύμιζαν εκείνον... όλος ο πόνος που δε μπορούσε να εκφράσει έβγαινε μέσα από το τραγούδι. Συνήθιζε να του λέει «Να μαζεύεις μνήμες, χαμόγελα, χάδια, για φυλαχτό, όταν σε τυλίγουν οι σκιές» και εκείνος πάντα της έλεγε με παρακλητικό ύφος «Να αγαπάς τα σκοτάδια μου» φράση που έκρυβε μια υποτακτική : Αγάπησε τη μαυρίλα μου! Μη μ' αφήσεις ποτέ! Πρέπει να αγαπήσεις όλο το κλειδωμένο μου φως. Αν το κάνεις σου υπόσχομαι να σου χαρίσω τη πρώτη αχτίδα που θα βγει από τη καρδιά μου. Θα είναι ολοκληρωτικά δικιά σου! «Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα σπίτι γεμάτο σκοτάδι.» Χθες όπως και όλα τα βράδια από τότε που είναι μόνος, αναζητούσε τη φωνή της... Πέρναγαν οι μέρες και αντιλαμβανόταν πως η μοναξιά που βιώνει ο κάθε άνθρωπος καθορίζει τον πόνο που θα χαράξει στη ψυχή του. Και η αντοχή του καθενός στον πόνο καθορίζει πόσο βαθειά θα είναι η πληγή που θα ανοίξει στο ασυνείδητο του. Αυτό το δαιμόνιο που τον κυρίευε, έκανε τα πάντα για να σπιλώσει κάθε αγνό κομμάτι της ψυχής του , σαμποτάριζε οποιαδήποτε κίνηση για καθαρότητα.. τον ήθελε να πνίγεται σε βάλτους και να παίρνει και εκείνη μαζί του. Σαν το ατέλειωτο πάζλ, που του δώρισαν κάποτε, έλειπε ένα κομμάτι.. Κομμάτι τόσο διαφορετικό από εκείνον, αλλά φάνταζε το μόνο κομμάτι που μπορούσε να ταιριάξει στο σώμα του, στην ψυχή και στα τραύματα της. Χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, η ζωή. Ότι κάθε λεπτό που περνάει, ποτέ δεν θα γυρίσει, ποτέ δεν θα στο δώσουν πίσω, όσα και να προσφέρεις. Άργησε πολύ να καταλάβει πως όλο αυτό τον καιρό πάλευε για κάτι αδύνατο. Κανείς δεν πήρε ποτέ τον χρόνο του πίσω. Κανείς δεν χόρτασε με λύπες και έζησε με πόνο. Πηγή: www.lifo.gr

ρατσιστικό; ναι! σεξιστικό; όχι, καθόλου!

διάβασα στη lifo αυτό το άρθρο σχετικά με μία φωτογράφιση μαγιό του sports illustrated η οποία έχει κατηγορηθεί ως ρατσιστική, καθώς "Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» και αυτό έχει ως συνέπεια την αναπαραγωγή των δυτικών στερεοτύπων για τους άλλους λαούς."

όλα καλά μέχρι εδώ.

αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν είναι το ότι φυσικά αναγνωρίστηκε ως ρατσιστική αυτή η φωτογράφιση. αυτό που με παρακίνησε να γράψω αυτό το μικρό σχόλιο είναι το ότι κανείς δε βρίσκει πλέον τίποτα να πει για τις φωτογραφίσεις των γυναικών σ' αυτού του είδους τα περιοδικά και για όλη αυτή τη βιομηχανία, για το ότι και οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως αξεσουάρ (στην καλύτερη περίπτωση) και για το τι είδους στερεότυπα τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες παράγουν και συντηρούν αυτά τα περιοδικά και αυτές οι εικόνες.

έχουμε όλοι αποδεχθεί τη θέση της γυναίκας έτσι όπως την υπαγορεύουν η πατριαρχία της εποχής μας και τα σεξιστικά πρότυπα; έτσι φαίνεται...

ζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» και αυτό έχει ως Πηγή: www.lifo.gr

αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» Πηγή: www.lifo.gr

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» και αυτό έχει ως συνέπεια την αναπαραγωγή των δυτικών στερεοτύπων για τους άλλους λαούς. Πηγή: www.lifo.gr

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» και αυτό έχει ως συνέπεια την αναπαραγωγή των δυτικών στερεοτύπων για τους άλλους λαούς. Πηγή: www.lifo.gr

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» και αυτό έχει ως συνέπεια την αναπαραγωγή των δυτικών στερεοτύπων για τους άλλους λαούς. Πηγή: www.lifo.gr

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» και αυτό έχει ως συνέπεια την αναπαραγωγή των δυτικών στερεοτύπων για τους άλλους λαούς. Πηγή: www.lifo.gr

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται στην φωτογράφηση ως «αξεσουάρ» και αυτό έχει ως συνέπεια την αναπαραγωγή των δυτικών στερεοτύπων για τους άλλους λαούς. Πηγή: www.lifo.gr

θα μου συγχωρήσετε αυτό το μικρό ατόπημα...

Τα ψέματα της γαλλικής πολεμικής προπαγάνδας στο Μάλι

[αναδημοσίευση από τον παραλληλογράφο]

Του Μοχάμεντ Ταχάρ Μπενσάαντα* (από το Oumma.com)

(τη μετάφραση έκανε το Καπυμπάρα)

 

Να λοιπόν που η Γαλλία έχει πλέον τη δική της «καταιγίδα της ερήμου». Ο Ολάντ πήρε την «γενναία» απόφαση να στείλει τα ελικόπτερα Gazelle των ειδικών δυνάμεων του στρατού ξηράς, τα Mirage 2000D και τα Rafale ενάντια στις φάλαγγες των τζιχαντιστών που απειλούν την ασφάλεια της Ευρώπης.

Γι’ αυτόν τον πόλεμο, η Γαλλία δεν έχει ανάγκη από κάποια πρόσθετη αιτιολόγηση, της αρκεί να επαναλάβει την ίδια φθαρμένη προπαγάνδα που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων πολέμων της Αυτοκρατορίας. Επεμβαίνει για να σώσει το λαό του Μάλι και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα συμφέροντα της Γαλλίας, με κύριο αυτό του ελέγχου των ορυχείων ουρανίου του γειτονικού Νίγηρα, έρχονται σε δεύτερο πλάνο. Όπως συνήθως, τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ανταγωνίζονται μεταξύ τους στο ρόλο που τους έχει ανατεθεί: την κατασκευή αδιάντροπων ψεμάτων με σκοπό να δικαιολογηθεί ένας αρπαχτικός πόλεμος νεοαποικιακής κυριαρχίας. Επιστροφή στα πιο χονδροειδή ψέματα.

Πρώτο ψέμα: Τα διπλωματικά προσχήματα τηρήθηκαν. Ο Γάλλος πρόεδρος δικαιολόγησε την απόφασή του να επέμβει στο Μάλι με πρόσχημα την έκκληση για βοήθεια της κυβέρνησης της χώρας. Ο μεταβατικός πρόεδρος του Μάλι, Ντιονκουντά Τραορέ, πράγματι, ζήτησε την αρωγή της Γαλλίας για να σταματήσει την προέλαση των ανταρτών του Ανσάρ Ντιν που είχαν πάρει στον έλεγχό τους τη στρατηγικής σημασίας πόλη της Κόννα. Αλλά αυτό που ο Γάλλος πρόεδρος και τα γαλλικά ΜΜΕ ξέχασαν να μας θυμίσουν είναι ότι ο πρόεδρος του Μάλι δε διέθετε καμία νομιμοποίηση να ζητήσει τη στρατιωτική επέμβαση μιας ξένης δύναμης στο έδαφος του Μάλι.

Πρόκειται για έναν μεταβατικό πρόεδρο, διορισμένο με τη σύμφωνη γνώμη της Αφρικανικής Ένωσης και των κρατών της δυτικής Αφρικής για να επαναφέρει το γρηγορότερο τη συνταγματική τάξη, μετά το πραξικόπημα του λοχαγού Αμαντού Σανόγκο και με σκοπό να προετοιμάσει τις εκλογές. Επίσης, η διοίκηση του στρατού και μεγάλα τμήματα της κοινωνίας των πολιτών και της πολιτικής σκηνής του Μάλι, παρότι είναι προσηλωμένοι στο στόχο της αποκατάστασης της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας όπως και της εθνικής ενότητας, εναντιώνονται δικαιολογημένα στην ξένη επέμβαση υπό συνθήκες που δεν εξασφαλίζουν στο Μάλι τον έλεγχο των επιχειρήσεων και της ακολουθίας των γεγονότων.

Δεύτερο ψέμα: Η γαλλική κυβέρνηση αιτιολογεί την επιχείρηση “Serval” ως αναγκαία για να αποκρουστούν οι αντάρτες του Ανσάρ Ντιν οι οποίοι εξαπέλυσαν την προηγούμενη βδομάδα μια επίθεση ενάντια στις περιοχές που βρίσκονται στο κέντρο της χώρας με κατεύθυνση προς το νότο. Με τον τρόπο αυτό η γαλλική κυβέρνηση αποπειράται να δώσει στην επιχείρηση αυτή αμυντικό χαρακτήρα. Τίποτα δεν είναι πιο ψευδές. Από τη στιγμή που ο βοράς του Μάλι ξέφυγε από τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης του Μπαμακό για να πέσει στα χέρια του κινήματος Ανσάρ Ντιν και άλλων τζιχαντιστικών κινημάτων, γνωρίζουμε ότι η Γαλλία δεν έπαψε να καλεί σε πόλεμο παρακινώντας να βγουν μπροστά τα κράτη της Οικονομικής Κοινότητας Δυτικοαφρικανικών Κρατών (CEDEAO) για να προσδώσουν μια επίφαση αφρικανικής νομιμοποίησης αυτού του νεοαποικιακού πολέμου.

Αφού κατάφερε να τορπιλίσει τις διαμεσολαβητικές προσπάθειες της αλγερινής κυβέρνησης, που σκοπό είχαν την εύρεση πολιτικής λύσης στην κρίση και την υιοθέτηση ενός ψηφίσματος από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που θα επέτρεπε την ανάπτυξη αφρικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά εντός ενός πλαισίου συνολικής πολιτικής επίλυσης της κρίσης, η Γαλλία συνέχισε να πιέζει παρασκηνιακά την κυβέρνηση του Μάλι και τις υπόλοιπες δυτικοαφρικανικές κυβερνήσεις να αδειάσουν το ψήφισμα του ΟΗΕ από το περιεχόμενό του και να προετοιμαστούν για πόλεμο.

Από την πλευρά της η Αλγερία κατόρθωσε πρόσφατα να οδηγήσει τις δύο πρωταγωνιστικές δυνάμεις του εθνικού κινήματος των Τουαρέγκ, το Ανσάρ Ντιν και το MNLA σε συμφωνία ενόψει της διαπραγμάτευσης μιας πολιτικής λύσης με την κυβέρνηση του Μπαμακό.

Αντιπροσωπείες του κινήματος αυτού συνάντησαν τον υπουργό εξωτερικών της Μπουρκίνα Φάσο στην Ουαγκαντούγκου. Άλλα, κάτω από γαλλική πίεση, η κυβέρνηση του Μάλι αγνόησε αυτές τις καλές υπηρεσίες και συνέχισε κρυφά την προετοιμασία της ένοπλης αντεπίθεσης, που σχεδιαζόταν να πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του 2013, όπως μαρτυρούν οι στρατολογήσεις και η εκπαίδευση μισθοφόρων απ’ όλες τις γωνιές της Αφρικής, καθώς είχε γίνει κατανοητό ότι οι τρεις χιλιάδες άντρες της CEDEAO δεν επαρκούσαν για να εκδιώξουν τα κινήματα των Τουαρέγκ από τις θέσεις τους. Το κίνημα Ανσάρ Ντιν δεν είχε πλέον παρά μόνο δύο επιλογές είτε να περιμένει τον αντίπαλο να προετοιμαστεί με την ησυχία του για να το συντρίψει είτε να προλάβει τις κινήσεις του αντιπάλου και να εξαπολύσει μια στρατιωτική επίθεση για να υπενθυμίσει στο Μπαμακό την ύπαρξή του και να το υποχρεώσει να διαπραγματευτεί σοβαρά.

Η Γαλλία κατάλαβε το διακύβευμα και χρειάστηκε να αλλάξει το αρχικό της σχέδιο. Αντί να περιμένει κάποιους μήνες ακόμη, ώστε να προετοιμάσει τις αφρικανικές ενισχύσεις για να κάνουν αυτές τη βρώμικη δουλειά, αναγκάστηκε να επέμβει ευθέως. Φαίνεται ότι το Ανσάρ Ντιν και οι σύμμαχοί του, της Αλ Κάιντα στο Ισλαμικό Μάγρεμπ (Aqmi) και του Mujao υπολόγισαν λάθος το χτύπημά τους, προκαλώντας αυτήν την πρόωρη γαλλική επέμβαση που μπορεί να τους κοστίσει ακριβά. Από μια άλλη άποψη όμως, οι μάσκες έπεσαν. Η Γαλλία επενέβη ευθέως σε μια διένεξη από την οποία δεν είναι σίγουρο ότι θα βγει  αβρόχοις ποσί.

Τρίτο ψέμα: Η γαλλική κυβέρνηση διατείνεται ότι διεξάγει αυτόν τον πόλεμο ενάντια στους τζιχαντιστές που ελέγχουν το βόρειο Μάλι και ως εκ τούτου απειλούν τη γαλλική επικράτεια και την Ευρώπη. Αναπαράγοντας αυτήν την επίσημη αιτιολογία, τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν ένα χονδροειδές ψέμα. Καταρχήν έχουν μεγάλο θράσος να σερβίρουν στους τηλεθεατές τους ένα τέτοιο επιχείρημα. Η Γαλλία που δε δίστασε να εξοπλίσει και να βοηθήσει τους τζιχαντιστές στη Λιβύη και που δε διστάζει σήμερα να βοηθά τους τζιχαντιστές στη Συρία ανακαλύπτει ξαφνικά το κοσμικό και δημοκρατικό της πνεύμα στο Μάλι! Η κοσμικότητα του κράτους εδώ δεν είναι παρά το φύλλο συκής που χρησιμεύει για να κρυφτούν ιδιοτελείς στρατηγικοί και οικονομικοί σχεδιασμοί.

Το κίνημα Ανσάρ Ντιν είναι πρώτα απ’ όλα ένα απελευθερωτικό κίνημα των Τουαρέγκ. Τα ιδρυτικά του μέλη και τα στελέχη του, αρχίζοντας από τον ηγέτη του Ιγιάντ Αγ Γάλι, προέρχονται όλοι από το απελευθερωτικό κίνημα των Τουαρέγκ που πολέμησε με το όπλο στο χέρι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 ενάντια στην κεντρική κυβέρνηση του Μπαμακό και κατέθεσε τα όπλα στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Αλγερίου του 1991.

Το ότι το κίνημα αυτό ακολούθησε στη συνέχεια μια φονταμενταλιστική ιδεολογική εξέλιξη είναι ένα γεγονός που μόνο μια τυφλή ισλαμοφοβία μπορεί να μπλέξει με τον τρομοκρατικό τζιχαντισμό στον οποίο διαπρέπουν ομάδες όπως η Aqmi και το Mujao. Το να δικαιολογεί κανείς τον πόλεμο στο Μάλι στο όνομα του αγώνα ενάντια στο φονταμενταλισμό του Ανσάρ Ντιν είναι σαν το ιταλικό κράτος κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 να δικαιολογούσε την απαγόρευση του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος υπό το πρόσχημα ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις Ερυθρές Ταξιαρχίες και Prima Linea χρησιμοποιούσαν την ίδια μαρξιστική-λενινιστική ρητορική.

 

Τέταρτο ψέμα: Η γαλλική προπαγάνδα δίνει έμφαση στο γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στο Ανσαρ Ντιν και τις άλλες τζιχαντιστικές ομάδες. Σαν απόδειξη αναφέρεται ότι το Ανσάρ Ντιν διατηρούσε σχέσεις με τα κινήματα αυτά. Το Ανσάρ Ντιν απαντά λέγοντας ότι δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτά τα κινήματα αλλά εφόσον δρουν στις ίδιες περιοχές, είναι φυσιολογικό να έχουν επαφές μαζί τους.

Εξάλλου, οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες διατηρούν επίσημες επαφές υπό την κάλυψη του Κε Ντ’Ορσέ (εκεί εδρεύει το γαλλικό ΥΠΕΞ Σ.τ.Μ.) μ’ αυτές τις ομάδες, όπως αποκαλύπτει ένας από τους αρχηγούς της Aqmi στο Μάλι, ο Αμπντελχαμίντ Αμπού Ζέιντ, κι αυτό, με σκοπό την απελευθέρωση των γάλλων ομήρων με αντάλλαγμα λύτρα, πρακτική που έχει αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια ένας πολύ βολικός τρόπος να χρηματοδοτηθούν αυτές οι τρομοκρατικές ομάδες στις ενέργειές τους ενάντια στον ανομολόγητο αντίπαλο της Γαλλίας στη περιοχή: την Αλγερία. Χειρότερα ακόμα, τίποτα δε μας απαγορεύει να σκεφτούμε ότι οι γαλλικές υπηρεσίες δεν παρακολουθούν με μια κάποια ευχαρίστηση το παιχνίδι που κάποιοι τοπικοί πρωταγωνιστές παίζουν με τους ναρκωτρομοκράτες του Mujao για να αποδυναμώσουν τον στριμωγμένο Αλγερινό γείτονα…

Ανάμεσα στα επιχειρήματα που προβάλλει η γαλλική προπαγάνδα για να αποδείξει τη λεγόμενη συνεργασία του Ανσάρ Ντιν με τις τρομοκρατικές ομάδες, και που προβάλλεται δυστυχώς και από κάποια αλγερινά μέσα ενημέρωσης, είναι και το γεγονός ότι το Ανσάρ Ντιν αρνείται να πολεμήσει τη  Aqmi και το Mujao αντιτείνοντας ότι δεν είναι ο ρόλος του να τους πολεμήσει ή εν πάση περιπτώσει, όχι πριν την επίλυση της διαμάχης με το Μπαμακό και την επιστροφή της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή. Σε μια τέτοια περίπτωση οι ξένοι τζιχαντιστές θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν την επικράτεια του Μάλι εκόντες άκοντες. Όπως υπενθυμίζει –δικαίως- ένας εκπρόσωπος του Ανσάρ Ντιν, γιατί οι δυτικές κυβερνήσεις που ασκούν σήμερα πίεση στο κίνημά του να αντιπαρατεθεί με την Aqmi δεν εξασκούσαν τις ίδιες πιέσεις και στο καθεστώς του έκπτωτου προέδρου του Μάλι Αμαντού Τουμάνι Τουρέ, του οποίου η συνεργασία με τις ναρκωτρομοκρατικές ομάδες ήταν αποδεδειγμένη;

Το πρόγραμμα του Ανσάρ Ντιν και η αυστηρή εκ μέρους του ερμηνεία της ισλαμικής σαρία αποτελούν αναμφίβολα πρόβλημα. Όμως αυτό αποτελεί εσωτερική υπόθεση της κοινωνίας του Μάλι και των Τουαρέγκ και δεν είναι σε καμία περίπτωση υπόθεση της Γαλλίας και των προσδεδεμένων σε αυτήν αφρικανικών κυβερνήσεων. Αν η εφαρμογή της σαρία αποτελούσε αντικείμενο casus belli, η Γαλλία θα έπρεπε δίχως καθυστέρηση να  μπει σε πόλεμο ενάντια στις πετρομοναρχίες του Κόλπου και άμεσα ενάντια στις αραβικές χώρες των οποίων τα νέα συντάγματα θα εμπνέονται ευθαρσώς από τη σαρία: την Αίγυπτο, την Τυνησία, τη Λιβύη και σύντομα τη Συρία!

Μη μένοντας ευχαριστημένες με το να σπέρνουν τη σύγχυση στην κοινή γνώμη και να προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν με κάθε κόστος το Ανσάρ Ντιν γιατί δεν εγγράφεται στη νεοαποικιακή τους στρατηγική, οι γαλλικές υπηρεσίες επιδιώκουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη μέσω φιλικών γαλλοϊσραηλινών ιστότοπων, που παρουσιάζουν το Ανσάρ Ντιν πότε σαν δημιούργημα της Σαουδικής Αραβίας και πότε σαν δημιούργημα του Κατάρ, αφήνοντας στους αντίστοιχους ιστότοπους κύκλων της μαροκινής μοναρχίας να πουλούν τη θεωρία ότι οι αλγερινές υπηρεσίες ασφαλείας (DRS) είναι ο νέος δημιουργός της γεωπολιτικής στη περιοχή της Σαχάρας και του Σαχέλ.

Πέμπτο ψέμα: Η γαλλική κυβέρνηση σήκωσε όλη αυτήν τη διπλωματική καμπάνια με κατεύθυνση την Αφρικανική Ένωση, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ΟΗΕ με σκοπό να δικαιολογήσει έναν πόλεμο στο Μάλι στο όνομα της υπεράσπισης της ακεραιότητας και της εδαφικής ενότητας του Μάλι που απειλείται από τη μονομερή διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Αζαουάντ που έκανε το MNLA. Αυτό είναι ίσως το πιο χοντρό ψέμα αυτού του πολέμου, αφού είναι πασίγνωστο ότι η Γαλλία πάντοτε προσπαθούσε να χειραγωγήσει τα αποσχιστικά κινήματα των Τουαρέγκ στο Μάλι και στο Νίγηρα για να εκβιάζει τις κυβερνήσεις του Μπαμακό και της Νιαμέυ για να τις κάνει να αποδεχτούν τους νεοαποικιακούς όρους «συνεργασίας» που τους έθετε.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το αποσχιστικό κίνημα που ονομάζεται MNLA δημιουργήθηκε βιαστικά από τον Μοχάμεντ Αγκ Νάτζεμ που διοικούσε μια χιλιοστή Τουαρέγκ μισθοφόρους από το Μάλι στην υπηρεσία του καθεστώτος Καντάφι και που άλλαξε στρατόπεδο με παρέμβαση των γαλλικών υπηρεσιών λίγες εβδομάδες πριν την πτώση της Τρίπολης. Ο Αγκ Νάτζεμ θα είχε δεχτεί να προδώσει τον Καντάφι και να επιστρέψει στο Μάλι αν δεν είχε λάβει διαβεβαιώσεις από το Παρίσι ότι θα μπορεί να ξαναγυρίσει στη χώρα του με όπλα και αποσκευές γεμάτες χρυσό και δολάρια για διαδραματίσει το νέο ρόλο που του ανατέθηκε;

Είναι τη στιγμή που το MNLA εκδιώχθηκε από τις θέσεις του από τους μαχητές του Ανσάρ Ντιν και τις άλλες τζιχαντιστικές ομάδες που η γαλλική κυβέρνηση άλλαξε άποψη και βάλθηκε να υπερασπίζεται υποκριτικά τη θέση υπέρ της εδαφικής ενότητας του Μάλι. Στην πραγματικότητα, η γαλλική διπλωματία προσπαθεί να αναθερμάνει ένα παλιό αποικιακό σχέδιο με σκοπό να διχάσει την Αφρική και τους Αφρικανούς στο πλαίσιο της λογικής του διαίρει και βασίλευε.

Προβάλλει ιδιαίτερα το σκιάχτρο του ισλαμισμού για να επιτύχει μια χειραγώγηση με ιδιοτελή κίνητρα των ελίτ και των πληθυσμών Μπαμπάρα του νότου ενάντια στις βερβερικές και μαυριτανικές φυλές του βορά που θεωρεί λιγότερο πειθήνιες και πιο επιρρεπείς στο να συμμαχήσουν με τα νέα καθεστώτα που αναδύονται στη βόρεια Αφρική, υπέρ κινημάτων διαμαρτυρίας που τα ιμπεριαλιστικά κέντρα προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν και να κάνουν να παρεκκλίνουν, αλλά μάταια. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς και τους χριστιανικούς ή/και ανιμιστικούς πληθυσμούς επιχειρείται να γίνει ο νέος ιδεολογικός πολιορκητικός κριός στην Αφρική, όπως δείχνει με θαυμάσιο τρόπο το σουδανικό εργαστήριο που καλείται να προσφέρει το μοντέλο του σε ολόκληρη την περιοχή.

Έκτο ψέμα: Τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης διαπότισαν τους τηλεθεατές με εικόνες και απατηλά ρεπορτάζ που έδειχναν πολίτες του Μάλι στην πρωτεύουσα να χειροκροτούν τη γαλλική επέμβαση. Σίγουρα, θα βρει κανείς πολλούς πολίτες του Μάλι που θυμούνται την πολύ παλιά σκλαβιά των Τουαρέγκ και Μαυριτανών δουλοκτητών και ξεχνούν την παλιά και σημερινή σκλαβιά των Γάλλων αποικιοκρατών και καπιταλιστών, αλλά η πλειοψηφία του λαού του Μάλι δεν πείθεται εύκολα από το παιχνίδι της Γαλλίας. Τα γαλλικά μέσα δείχνουν αυτό που θέλουν να δείξουν και επιβάλλουν τη σιωπή σχετικά με τις διαδηλώσεις των πατριωτών του Μάλι, που ενώνονται στις γραμμές του Συντονιστικού των Πατριωτικών Οργανώσεων του Μάλι (COPAM) που ζήτησαν την επόμενη της γαλλικής επέμβασης την παραίτηση του προέδρου της χώρας καθώς αυτός δεν είχε δημοκρατική νομιμοποίηση.

 

Έβδομο ψέμα: Την επόμενη της γαλλικής επέμβασης, τα μέσα ενημέρωσης επαναλάμβαναν τα θριαμβευτικά ανακοινωθέντα του Γάλλου Υπουργού Άμυνας. Εκατοντάδες τζιχαντιστές είχαν εξολοθρευτεί και η προέλασή τους στο νότο είχε ανακοπεί. Οι γαλλικές απώλειες ήταν ελάχιστες. Η απώλεια ενός ελικόπτερου Gazelle αποδόθηκε αρχικά σε πτώση. Όμως, να που φτάνουν λιγότερο καθησυχαστικά νέα. Δεν είναι ένα ελικόπτερο, αλλά δύο που καταρρίφθηκαν την πρώτη μέρα των επιχειρήσεων. Ο πιλότος του ενός -ο υποσμηναγός- χτυπήθηκε θανάσιμα.

Το γεγονός όμως που μαρτυρά το μέγεθος των γαλλικών πολεμικών ψεμάτων είναι ότι μάθαμε την τρίτη μέρα της επιχείρησης “Serval” ότι η επίθεση των μαχητών του Ανσάρ Ντιν δεν ανακόπηκε τελείως, ενώ την προηγούμενη μας είχε ανακοινωθεί ότι ανακόπηκε. Ακόμα χειρότερα, η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να ενισχύσει τη δύναμη στρατιωτικής επέμβασης σε εντυπωσιακό και ανησυχητικό βαθμό σαν να μην επρόκειτο για έναν πόλεμο ενάντια σ’ έναν συμβατικό εχθρό. Αν πιστέψουμε τον εξειδικευμένο σε στρατιωτικά θέματα ιστότοπο “Mer et marine” (θάλασσα και ναυτικό Σ.τ.Μ.) οι γαλλικές δυνάμεις που εμπλέκονται στην πραγματικότητα στο Μάλι προέρχονται από τις δυνάμεις της βάσης “Epervier” που βρίσκεται στο Τσαντ και δεν περιλαμβάνει λιγότερα από έξι Mirage2000D, δύο Mirage F1 CR, τρία C135, ένα C130 Hercule και ένα C160 Transall. Και με τα τελευταία νέα μαθαίνουμε και για την εμπλοκή Rafale! Ο λογαριασμός διακινδυνεύεται να είναι αλμυρός για έναν Ολάντ που θέλει να κάνει οικονομίες, αλλά κυρίως για έναν γαλλικό λαό που καλείται να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι για να συνεισφέρει σ’ αυτόν τον αποικιακό πόλεμο!

Όμως, καθώς μια δυστυχία δεν έρχεται ποτέ μόνη, μαθαίνουμε την ίδια ώρα ότι μια επιχείρηση κομάντο της Γενικής Διοίκησης Εξωτερικής Ασφαλείας (DGSE) με στόχο την απελευθέρωση ενός από αυτούς, που ήταν κρατούμενος των μαχητών της οργάνωσης Σαμπάμπ στη Σομαλία κατέληξε σε φιάσκο. Ο όμηρος σκοτώθηκε και δύο μέλη των κομάντο της DGSE σκοτώθηκαν. Η γαλλική προπαγάνδα ήθελε να μας κάνει να πιστέψουμε ότι οι κομάντο της DGSE εξολόθρευσαν δεκαεπτά τζιχαντιστές, αλλά δεν κατάφερε να εξηγήσει γιατί δεν μπόρεσαν επίσης να ανακτήσουν τα πτώματα των σκοτωμένων συντρόφων τους. Οι Σομαλοί τζιχαντιστές δήλωσαν επίσης ότι κρατούν ένα μέλος των Γάλλων κομάντο τραυματισμένο, αλλά ζωντανό! Αυτές οι απογοητευτικές εξελίξεις μπορεί να προαναγγέλλουν κι άλλες πολύ πιο δραματικές συνέπειες για τον άμαχο πληθυσμό του βόρειου Μάλι και για τη ζωή των ίδιων των Γάλλων ομήρων. Αντί να εξασφαλίσει την ασφάλεια της αλλά και αυτή των πολιτών της, η Γαλλία ξεκίνησε να ζήσει κάποιες περιπέτειες που δεν ζηλεύουν οι σύμμαχοί της στο ΝΑΤΟ που της υποσχέθηκαν μέχρι τώρα με αρκετό δισταγμό την επιμελητειακή τους υποστήριξη. Κι όλο αυτό για το ουράνιο του Νίγηρα και τα εκατομμύρια των κερδών της AREVA, της SUEZ και των τραπεζιτών τους

________________________________________________________________________________________________
*O Μοχάμεντ Ταχάρ Μπενσάαντα είναι καθηγητής στο Haute Ecole Libre de Bruxelles -”Ilya Prigogine” στο Βέλγιο.

δεν ήταν η σωστή απάντηση...μάλλον

μου είπε:
-να δω πότε επιτέλους θα ηρεμήσουμε και θα βρούμε χρόνο να περάσουμε μία ολόκληρη μέρα μαζί!

του είπα:
-μα για ποιο λόγο να το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;

δε μου είπε κάτι. αλλά αν κρίνω από την έκφραση που πήρε το πρόσωπό του, μάλλον δεν ήταν η σωστή απάντηση...

καινούρια τώρα ζωή

 

τρεις μόνο ευχές

υγεία, έρωτας και επανάσταση._

1600 μπουκάλια. the movie

για πάντα ανίκανοι να νικήσουν
αυτό που δε θα είναι ποτέ ικανοί να αντιληφθούν

γι' αυτό να ξέρεις κι επιμένω

την ερημιά μου σου φέρνω, δίπλα σου γέρνω και προσκυνώ

οι επιλογές των άλλων

παραθέτω το βίντεο και το κείμενο από τα πρακτικά της συνεδρίασης της βουλής της κυριακής 10/11 με την ομιλία του πρωθυπουργού αντώνη σαμαρά - και στο τέλος της ανάρτησης, για εκείνους και εκείνες που θα αντέξουνν να φτάσουν μέχρι εκεί, την ομιλία του υπουργού επί των οικονομικών, γιάννη στουρνάρα, ο οποίος μας τονίζει ότι διαπραγματεύθηκε με βάση τη συνείδησή του ως υπουργού οικονομικών - στη συζήτηση επί του προϋπολογισμού του 2013.

για να στοχαστούν κατ' αρχάς όσοι πρέπει πάνω στην επιλογή τους να συνεχίζουν να στηρίζουν αυτό το κόμμα και αυτό το σύστημα, για να στοχαστούμε έπειτα όλοι τι σημαίνει αυτό το τεράστο ενδιαφέρον των δύο μεγάλων πολιτικών για τους αγέννητους και τις επόμενες γενιές και, κυρίως, να στοχαστούμε όλοι τι σημαίνει όλη αυτή η ειρωνεία και η αλαζονία τους.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ευάγγελος-Βασίλειος Ι. Μεϊμαράκης): Και εμείς ευχαριστούμε.

Το λόγο έχει ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς.

(Όρθιοι οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας χειροκροτούν ζωηρά και παρατεταμένα)

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): Θα ήθελα να πω δύο λόγια για τον αγαπητό μου κ. Τσίπρα.

Δεν είστε το αύριο, κύριε Τσίπρα. Δεν είστε ούτε το σήμερα, ούτε το χθες. Είστε τα υπολείμματα της οπισθοδρόμησης και των συντεχνιών που καταρρέουν, κύριε Τσίπρα.

(Χειρoκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

 Η ελληνική κοινωνία δεν σας γεννάει. Δικαιολογημένα την τρομάζετε και σας αποβάλλει η ελληνική κοινωνία, κύριε Τσίπρα. Και όποιος δεν συμφωνεί μαζί σας δεν είναι ούτε καλός, ούτε κακός κατ’ ανάγκη μαθητής. Είναι απλά υπεύθυνος πολιτικός.

Λυπάμαι για τον τρόπο με τον οποίο σήμερα αξιοποιήσατε αυτό το χρόνο στη Βουλή σε τέτοια κρίσιμη στιγμή. Δεν φέρατε άνεμο αλλαγής. Φέρατε παλαιοκομματισμό από ένα κόμμα ασύντακτο, γεμάτο διαιρέσεις, χωρίς κανένα πρόγραμμα, χωρίς καμία απολύτως λύση. Αλλαγή και μπουλούκ ασκέρ δεν πηγαίνουν μαζί.

Μας ανακοίνωσε ο κ. Τσίπρας απόψε τη μεγάλη λύση, που όλοι περιμέναμε κάτι το νέο. Ανέμενα ότι θα έδινε τη μεγάλη οικονομική λύση για το πρόβλημα της χώρας. Τι μας ανακοίνωσε; Μας ανακοίνωσε ότι απλά βρήκε τη λύση: Θα καταργήσει ό,τι έχει ψηφίσει αυτή η Βουλή. Αυτό είναι πραγματικά κάτι το καταπληκτικό.

Θα πρέπει, κύριε Τσίπρα, πραγματικά να βγείτε από το κουτάκι με τα στερεότυπα και τις ιδεοληψίες σας. Ευτυχώς, που ο κόσμος σας άκουσε. Ευτυχώς, που κατάλαβε ο κόσμος ποιο είναι το πρόγραμμά σας.

Θα το πω με δύο λόγια για όσους με ακούνε: Όποιος περνάει το κατώφλι του γραφείου σας είναι «Ναι σε όλα». Όταν έρχεστε εδώ, είναι «Όχι σε όλα». Το πρόγραμμα που έχετε διαλέξει είναι το πιο εύκολο που υπάρχει, κύριε Τσίπρα.

(Χειρoκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Για το λόγο αυτό θα σας μείνουν πολλές οι συνιστώσες. Θα σας μείνει, όμως και ο καημός. Συνισταμένη δεν θα αποκτήσετε ποτέ.

(Χειρoκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Για να μιλήσουμε, όμως, με τη σοβαρότητα που επιβάλλουν οι στιγμές, εγώ θα πω ξεκάθαρα ότι όλες αυτές οι πτέρυγες της Βουλής έχουν διαπράξει στο παρελθόν σφάλματα. Αυτό πρέπει ο καθένας μας να το δεχτεί. Ακόμη και η δική σας η παράταξη διέλυσε την ανταγωνιστικότητα της χώρας, υπονόμευσε την ίδια την ασφάλεια των πολιτών. Στην ομιλία σας δεν είπατε ούτε για τους πολίτες, αλλά ούτε και για την οικονομική τους ανάπτυξη. Μισή κουβέντα, μισή πρόταση, μισή λύση δεν είπατε.

Μεγάλη μας διαφορά, λοιπόν, είναι ότι εμείς δεχόμαστε ότι έχουν γίνει σφάλματα και ότι έχουμε κάνει και εμείς σφάλματα. Εμείς, όμως, έχουμε διδαχθεί απ’ αυτά τα σφάλματα και τα διορθώνουμε, ενώ εσείς παραμένετε να υπερασπίζεστε αυτά τα σφάλματα και εμμένετε αδιόρθωτος μέχρι τέλος. Αυτή είναι η διαφορά μας. Και είναι ουσιαστική η διαφορά αυτή.

Πριν τέσσερις μόλις μέρες ψηφίσαμε την πιο σαρωτική μεταρρύθμιση που έχει ποτέ γίνει στην Ελλάδα. Εγώ θα ήθελα σήμερα να επισημάνω κυρίως τρία πράγματα:

Πρώτον, οι θυσίες που περιέχονται στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίσαμε και στον Προϋπολογισμό που πρόκειται να ψηφίσουμε είναι και οι τελευταίες, εφόσον, βέβαια, εφαρμόσουμε όσα νομοθετήσαμε. Και αυτό είναι μέρος της συμφωνίας που υπογράφουμε για πρώτη φορά.

Δεύτερον, οι αδικίες που πρώτος εγώ δέχθηκα ότι έχουν γίνει, θα αρχίσουν να επανορθώνονται μόλις βγούμε από τα ελλείμματα. Και αυτό είναι μέρος, επίσης, της συμφωνίας που υπογράφουμε για πρώτη φορά.

Τρίτον, τα χρήματα της δόσης των 31 δισεκατομμυρίων που πρόκειται να πάρουμε, θα έρθουν έγκαιρα.

(Χειρoκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Θα έρθουν, κύριε Τσίπρα, στο ακέραιο και με το παραπάνω. Γι’ αυτό παραπάνω δουλεύω συνεχώς.

Κάποιοι εδώ μέσα αμφισβητούν, το εάν θα έρθουν. Εγώ δουλεύω για το παραπάνω.

(EP)

AS

Μπορεί το λόμπι της δραχμής, που βλέπει να χάνει το στοίχημα, να δίνει τις τελευταίες μάχες τώρα, των οπισθοφυλακών, αλλά η Ελλάδα έκανε αυτά τα οποία της ζητήθηκε να κάνει και αυτό ομολογείται από όλους και τώρα ήρθε η ώρα των δανειστών να κάνουν εκείνα που δεσμεύθηκαν και εκείνοι να κάνουν και θα τα κάνουν.

Μπορεί κάποιοι εκτός Ελλάδας να δυσφορούν. Μπορεί κάποιοι εντός Ελλάδας, σαν κι εσάς, να εύχονται να μην πάρουμε τα λεφτά και πραγματικά πρώτη φορά είδα σήμερα τέτοιο φανατισμό Αρχηγού ελληνικού κόμματος στο να μην πάρουν τα λεφτά οι Έλληνες, να έχουμε πρόβλημα στην οικονομία. Αυτό είναι πρωτόγνωρο, είναι πρωτόφαντο.

Βιαστήκατε να χαρήκατε, γιατί θα σας πικράνουμε. Τα λεφτά θα τα πάρουμε κι ας προεξοφλείτε το αντίθετο. Εγώ δεν περιμένω βέβαια να ζητήσει κανένας συγνώμη όταν θα τα πάρουμε, περιμένω, όμως, να καταλάβετε ότι το να δηλητηριάζετε τον ελληνικό λαό συνέχεια καλλιεργώντας την απελπισία, κερδοσκοπώντας στην απόγνωση, ευχόμενοι τα χειρότερα έχει και ένα όριο.

Πραγματικά δεν κρύβω και την έκπληξη μου που βλέπω εκείνους που μέχρι χθες μας έλεγαν να φύγουμε από το δάνειο, να μην το πάρουμε ότι είναι κακό, να είναι οι ίδιοι που ανεβαίνουν σήμερα στα κεραμίδια, γιατί δεν έχει έρθει η δόση του δανείου ακόμα. Εμείς απαντάμε στην απόγνωση που καλλιεργούν με την ελπίδα που δημιουργούμε. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι η Ελλάδα, οι πολίτες, η οικονομία θα ανακουφιστούν όταν έρθει η επόμενη δόση, μόλις δοθεί το μήνυμα διεθνώς ότι η Ελλάδα βρίσκεται ξανά μέσα στους στόχους της και ότι έχει οριστικά αποτραπεί η επιστροφή στη δραχμή. Όλοι καταλαβαίνουν ότι η κατάσταση έχει αρχίσει και βελτιώνεται. Θα ανακεφαλοποιηθούν οι τράπεζες, θα επιστρέψουν κι άλλο οι καταθέσεις, θα υπάρξει ρευστότητα, ανάσες στην οικονομία.

Βέβαια, δεν θα καταλαβαίνουν όλοι. Τις τελευταίες μέρες είδαμε πραγματικά πολλούς να στεναχωριούνται εδώ πέρα, μόνο που το πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη και άρχισαν εδώ μέσα να ευτελίζουν το Κοινοβούλιο, να το υποβιβάζουν σε συνέλευση φοιτητών της δεκαετίας του ’70, να απειλούν επενδυτές να μην έρθουν στην Ελλάδα, να απειλούν Βουλευτές με ειδικά δικαστήρια και με δολοφονίες και με λιντσάρισμα ακόμα.

(Χειρoκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Τι ακριβώς, άραγε, προσπαθούν; Να μας τρομάξουν; Μα τον κόσμο τρομάζουν που καταλαβαίνει με τι επίπεδο αντιπολίτευσης έχει μπλέξει.

Μέχρι τώρα τους ενοχλούσε πολύ που τους λέγαμε, όπως το είπε και η κ. Παπαρήγα, ότι ανήκουν στο λόμπι της δραχμής. Τις τελευταίες μέρες προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι κάτι ακόμη χειρότερο, ότι είναι το λόμπι της παράνοιας που ονειρεύεται εμφύλιους σπαραγμούς. Αυτά δεν μας προκαλούν φόβο, να το ξέρετε. Μόνο θλίψη μας προκαλούν, γιατί εμείς θέλουμε όλους τους συναδέλφους ενωμένους στην αναγέννηση αυτής της χώρας και είμαστε τώρα αναγκασμένοι να προχωρήσουμε αφήνοντας πίσω κάποιους που ονειρεύονται να οδηγήσουν την Ελλάδα στον όλεθρο.

Μπορεί να καταδημαγωγείτε με τον πόνο του ελληνικού λαού, αλλά δεν θα καταφέρετε να ανακόψετε ούτε αυτή τη μεταρρυθμιστική πορεία της χώρας και ούτε θα διχάσετε την κοινωνία και αυτό θα το καταλάβετε απόψε και με την ψηφοφορία.

Στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίσαμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, περιέχονταν περικοπές και μεγάλες, πολύ μεγάλες μεταρρυθμιστικές τομές. Οι άδικες περικοπές, ιδιαίτερα εκείνες που αφορούν μισθούς, συντάξεις και ορισμένα κοινωνικά επιδόματα όπως εξήγησα και προχθές θα αποκατασταθούν μόλις βγούμε από τα ελλείμματα. Αλλά οι μεταρρυθμίσεις που περάσαμε είναι μόνιμες και θα δώσουν πραγματικά μεταρρυθμιστική δυναμική στην ελληνική οικονομία.

(Χειρoκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Ενώ με τον Προϋπολογισμό του επόμενου έτους, του 2013, που ψηφίζουμε απόψε κάνουμε το πρώτο μεγάλο βήμα για να πιάσουμε τους στόχους μας και να αντιστρέψουμε την ελεύθερη πτώση, στην οποία έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια η οικονομία μας.

Η μεταρρύθμιση, βέβαια, πολλούς τους ενοχλεί ακριβώς επειδή ξέρουν ότι είναι μόνιμη και γι’ αυτό έχουν εξαπολύσει ένα όργιο δημαγωγίας. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Τα ελληνικά νοσοκομεία μέχρι πρόσφατα αγόραζαν τα φίλτρα για τις μονάδες τεχνητού νεφρού 35 ευρώ το ένα. Την ίδια στιγμή στην Κύπρο και σε άλλες χώρες τα ίδια φίλτρα έκαναν 8 ευρώ το ένα. Και αυτό είναι μόνο ένα τυπικό παράδειγμα από χιλιάδες παρόμοια. Καταλαβαίνετε ότι ήταν ένα τεράστιο πάρτι που γινόταν σε όλα τα υλικά της δημόσιας υγείας. Αυτό πια κόβετε με το μαχαίρι.

Ήδη υπάρχει μεγάλη εξοικονόμηση στις τιμές των φαρμάκων. Πόση; Η εξοικονόμηση είναι 420 εκατομμύρια για τα δημόσια νοσοκομεία σε ετήσια βάση, 170 εκατομμύρια για τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλα 150 εκατομμύρια για την ιδιωτική δαπάνη σε φάρμακα. Άραγε, αυτή η μεταρρύθμιση δεν έπρεπε να γίνει; Δεν πρέπει να επιμείνουμε σε αυτή; Δεν πρέπει να προχωρήσει η μεταρρύθμιση σε όλα τα υλικά της δημόσιας υγείας περά από τα φάρμακα; Αυτό ακριβώς κάνουμε. Κι αυτό ακριβώς κάποιοι προσπαθούν να εμποδίσουν.

Θα σας πω και κάτι ακόμα. Και εμείς περάσαμε στη θέση της Αντιπολίτευσης επί δύο περίπου χρόνια, και εμείς εκφράσαμε διαφωνίες, κάναμε την κριτική και ως προς το θέμα της ύφεσης, που λέγατε, δικαιωθήκαμε. Αλλά, προσέξτε, τις διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες πιστεύαμε και πιστεύουμε και τότε τις ψηφίσαμε όλες και τις περικοπές της δημόσιας σπατάλης και τις ψηφίσαμε όταν τις έφερνε τότε η Κυβέρνηση και τις προτείναμε και πριν τις φέρει η Κυβέρνηση.

(Χειρoκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Και τις αποκρατικοποιήσεις τις προτείναμε και τις ψηφίζαμε. Και την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, το θυμάστε καλά ότι την είχαμε βάλει εμείς στη δημόσια συζήτηση. Τότε τα ψηφίζαμε και τώρα τα υλοποιούμε και τα πάμε πιο πέρα και έπρεπε να τα έχουμε κάνει χωρίς να μας το ζητήσει κανείς. Αν είχαν γίνει αυτά στην ώρα τους, δεν θα φτάναμε σήμερα στο σημείο να κόβουμε μισθούς και συντάξεις.

Αποδείξαμε, λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τα προηγούμενα χρόνια ότι η αντιπολίτευση δε σημαίνει «όχι σε όλα» και κυρίως αντιπολίτευση δεν σημαίνει να υπονομεύουμε με κάθε τρόπο την αξιοπιστία της χώρας. Από την αρχή επιμέναμε σε τρία πράγματα, να διατηρήσουμε την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη, να προχωρήσουν οι διαθρωτικές αλλαγές, η μείωση της σπατάλης και οι αποκρατικοποιήσεις, τις οποίες τόσο ανάγκη έχει η Ελλάδα να γίνουν και να συμπληρωθούν τα μέτρα λιτότητας με μέτρα, προϋποθέσεις και άμεσες προοπτικές ανάκαμψης, πρωτογενής τομέας, τουρισμός, πολιτισμός, ορυκτός πλούτος, ενέργεια, καινοτομία, ψηφιακός κόσμος. Γιατί χωρίς ανάκαμψη κανένα πρόγραμμα δεν μπορεί να δουλέψει.

Και από την πρώτη στιγμή λέγαμε, ακόμη κι αν διαφωνούσαμε, ότι θα σεβαστούμε -ναι, πράγματι το είπαμε- τις υπογραφές που βάζει η χώρα. Το κράτος έχει συνέχεια και οι Έλληνες έχουν φιλότιμο και το είχα πει, ναι. Ορθώς το είχα πει. Αυτά υποστηρίζαμε ως Αντιπολίτευση, αυτά υλοποιούμε ως Κυβέρνηση και μάλιστα όχι μόνοι μας, όλοι μαζί, γιατί η χώρα ή θα βγει ενωμένη από την κρίση ή δεν θα βγει καθόλου.

Κι εμείς δείχνουμε, αυτό προσπαθούμε, ότι μπορούμε να ενώσουμε τη χώρα, όταν άλλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τη διχάσουν. Αυτό τους ενδιαφέρει ίσως, το να τη διχάζουν. Αυτό ξέρουν να κάνουν ίσως, να τη διχάζουν. Δεν μπορούν να κυβερνήσουν βέβαια και το παραδέχονται μόνοι τους. Δεν έχουν προτάσεις και όταν κάνουν το λάθος να διατυπώσουν κάποια πρόταση, προκαλούν πανικό και συνήθως σπεύδουν να την μαζέψουν. Και δεν ξέρουν να πετυχαίνουν συγκλίσεις.

Θα μου πείτε ότι μέσα στο κόμμα τους δεν έχουν ίδια γραμμή, θα ενώσουν ποτέ και τον κόσμο παραέξω; Ξέρετε, γι’ αυτό υπάρχει το Κοινοβούλιο, για να ελέγχεται η εξουσία, αλλά και για να επιτυγχάνονται ευρύτερες συγκλίσεις, όχι για να καταγγέλλει και να απειλεί ο ένας τον άλλον την ώρα που χάνεται η χώρα.

Μιλάνε για ασυνέπεια, να τους πω τι θα πει συνέπεια. Το αρχικό οικονομικό μίγμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα είχε ορισμένα πράγματι σοβαρά προβλήματα, μεγάλωνε το χρέος, επέβαλε υψηλά επιτόκια, δεν έδινε έμφαση στις διαρθρωτικές αλλαγές, ούτε έμφαση στις αποκρατικοποιήσεις και στην αξιοποίηση της περιουσίας μας. Το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Το ξέρουμε, προκλήθηκε δυσανάλογα μεγάλη ύφεση και βυθίστηκε η χώρα σε ένα φαύλο κύκλο, που οδήγησε σε παράλυση της οικονομίας. Είχαμε εκφράσει τη διαφωνία μας και εντός και εκτός Ελλάδος γι’ αυτήν την πολιτική. Τότε επικρίναμε το σφάλμα. Τώρα, όμως, το διορθώνουμε το σφάλμα και μάλιστα όλοι μαζί και αυτό κάνει τη μεγάλη διαφορά.

Με τη σύμβαση του περασμένου Μαρτίου μειώσαμε το συνολικό χρέος με το κούρεμα. Μειώθηκαν και τα επιτόκια που πληρώναμε και σήμερα, επιτέλους, δίνουμε έμφαση στον τομέα που πρέπει, στις διαρθρωτικές αλλαγές, αποκρατικοποιήσεις, αξιοποίηση της περιουσίας του δημοσίου και έτσι ανοίγει ο δρόμος για να γίνει βιώσιμο, που διερωτήθηκε προηγουμένως ο κ. Τσίπρας, το χρέος της χώρας, ώστε να επανέλθουμε στις αγορές και να απαλλαγούμε από όρους και από μνημόνια.

                                                            BS

EP

Και τώρα μάλιστα κάνουμε και το επόμενο βήμα. Επισπεύδουμε την ανάκαμψη της οικονομίας.

Στον προϋπολογισμό που καταθέτουμε η επίσημη πρόβλεψη είναι για ύφεση 4,2% και για μηδενικό πρωτογενές πλεόνασμα. Μικρότερη από τη φετινή ύφεση, αλλά πάντως ύφεση. Εμείς όμως σχεδιάζουμε να ξεπεράσουμε αυτούς τους στόχους. Πώς θα γίνει αυτό; Απλούστατα για πρώτη φορά την επόμενη χρονιά, τα λεφτά που θα βγουν από την οικονομία, λόγω της πρόσθετης λιτότητας, δηλαδή τα 9,4 δισεκατομμύρια, θα είναι λιγότερα από εκείνα που θα μπουν στην οικονομία, γύρω στα 15 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα μισά απ’ αυτά θα είναι από την επιστροφή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου σε ιδιώτες τα οποία θα δώσουν τη μεγάλη ανακούφιση. Ένα πρώτο σκέλος αυτής της ανακούφισης πιστεύω ότι θα δοθεί τους επόμενους μήνες.

Έτσι προσπαθούμε η ύφεση να είναι μικρότερη απ’ αυτή που προβλέπει ο ίδιος ο προϋπολογισμός και το δημοσιονομικό αποτέλεσμα να είναι καλύτερο. Όχι μηδενικό αλλά να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα  το 2013. Μέχρι πρόσφατα η οικονομία παρέλυε από την αδυναμία του κράτους να πληρώνει τις οφειλές του και από την αδυναμία των τραπεζών να δίνουν ρευστότητα. Δεν  υπήρχαν ανάσες στην οικονομία. Καρκινοβατούσαν οι διαρθρωτικές αλλαγές και πηγαίναμε με βεβαιότητα στην έξοδο από το ευρώ, σ’ αυτό που λέγεται, αν θέλετε, δραχμοφοβία.

Τώρα με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα φύγει η αβεβαιότητα, θα επιστρέψει η ρευστότητα, θα ξανανοίξουν οι κάνουλες του τραπεζικού δανεισμού. Και έτσι θα μπορέσει να γίνει και η ρύθμιση για τους δανειολήπτες και αυτό από μόνο του θα είναι ανάσα μεγάλη. Ακόμα θα μπορέσουν να πάρουν κεφάλαιο κίνησης οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Θα ξεκινήσουν τα μεγάλα έργα. Όλα αυτά δεν μπορούσαν να γίνουν χωρίς την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Και αυτό θα είναι πρόσθετη ανάσα.

Ακόμα με την επιστροφή των  ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου θα σωθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα δοθούν πρόσθετες ανάσες στην οικονομία. Θέλω να είναι ξεκάθαρο. Από αύριο εγώ προσωπικά γυρίζω κεφάλαιο. Δε θα περιμένω τις επενδύσεις. Θα τις κυνηγήσω τις επενδύσεις και μέσα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με οργάνωση και με κινητοποίηση της οικονομικής διπλωματίας.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Δε χρειάζεται να ανακαλύψουμε την Αμερική. Αρκεί να δούμε το παράδειγμα της Ιρλανδίας ή άλλων χωρών που το έκαναν και πέτυχαν. Προτεραιότητά μας, λοιπόν, ολοκληρώνοντας τη μάχη για το δάνειο στην Ευρώπη να ξεκινήσουμε τη μάχη για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη μέσα στην Ελλάδα. Και όλα αυτά σημαίνουν συνέπεια.

Αυτά που επισημαίναμε ως προβλήματα τα λύνουμε σήμερα ένα-ένα. Δεν παίζουμε θέατρο εδώ μέσα, όπως ορισμένοι. Λύσεις αναζητούσαμε, λύσεις προωθούσαμε και τώρα λύσεις δίνουμε. Σφάλματα εντοπίζαμε και τώρα σφάλματα διορθώνουμε. Στήριξη σε ό,τι θετικό προσφέραμε και τώρα ό,τι στηρίξαμε το πάμε πολύ πιο πέρα. Την Ελλάδα μέσα στο ευρώ τη θέλαμε και αυτό το διασφαλίζουμε. Στην ανάκαμψη δίναμε την απόλυτη προτεραιότητα και αυτό κάνουμε σήμερα. Ενότητα υποσχόμασταν και ενότητα υπηρετούμε. Μεταρρυθμίσεις προωθούσαμε και μεταρρυθμίσεις υλοποιούμε. Την αξιοπιστία της χώρας μας υπερασπιζόμασταν και την αξιοπιστία της χώρας μας αποκαταστήσαμε.

Τι απ’ όλα αυτά κάνει η σημερινή Αξιωματική Αντιπολίτευση; Τίποτα απολύτως. Ποιες προτάσεις διατύπωσε; Καμία απολύτως. Στείρα άρνηση. Και βέβαια ακατάσχετη υποσχεσιολογία προς κάθε κατεύθυνση, όπως είπα. Χαϊδεύετε τα αυτιά ακόμα και προνομιούχων ομάδων. Εκμεταλλεύεστε τον ανθρώπινο πόνο και ταυτόχρονα απειλείτε τους πάντες. Δεν θέλετε να κυβερνήσετε. Άλλωστε το ξέρετε ότι δεν μπορείτε. Τα συνθήματά σας είναι δυο: όχι σε όλα και γαία πυρί μειχθήτω.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όλες αυτές οι δημοσιονομικές προβλέψεις για το 2013 που σας είπα δεν είναι ευσεβείς πόθοι. Είναι σχεδιασμένα και καλά σχεδιασμένα βήματα. Για παράδειγμα, όλοι οι υπολογισμοί που έγιναν για την εκπόνηση αυτού του προϋπολογισμού στηρίζονται στα πιο συντηρητικά σενάρια και όχι στα πιο ευνοϊκά.

Δεν λαμβάνουν, για παράδειγμα, υπόψη την επιστροφή των καταθέσεων που θα τροφοδοτήσει πρόσθετες δυνατότητες ρευστότητας στην αγορά.

Δεν λαμβάνουν υπόψη ότι η οριστική απομάκρυνση της δραχμοφοβίας θα ενθαρρύνει επενδύσεις από το εξωτερικό και την επιστροφή καταθέσεων από το εξωτερικό.

Και όλα αυτά ασφαλώς θα δώσουν πρόσθετη ώθηση στην αγορά, θα φρενάρουν κι άλλο την ύφεση, θα ανακόψουν την ανεργία, θα δώσουν φορολογικά έσοδα στα δημόσια ταμεία και στα ασφαλιστικά ταμεία.

Όλα αυτά δεν τα περιλαμβάνουμε επίσημα στον Προϋπολογισμό που κατατίθεται απόψε. Συνήθως προϋπολογισμοί στηρίζονται στα πιο ευνοϊκά σενάρια και συνήθως γι’ αυτό κατά κανόνα διαψεύδονται. Η πραγματικότητα εμφανίζεται τελικά χειρότερη απ’ ό,τι προέβλεπαν εκ των προτέρων.

Εμείς για πρώτη φορά κάνουμε το αντίθετο. Στηρίζουμε τον προϋπολογισμό σε πολύ συντηρητικά σενάρια και έτσι ξέρουμε ότι η πραγματικότητα θα εμφανίσει καλύτερα αποτελέσματα στο τέλος. Και έτσι η χώρα έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες όχι μόνο να πιάσει τους στόχους της, αλλά και να τους ξεπεράσει και να ενεργοποιήσει έτσι τη ρήτρα ανακούφισης κάποιων αδικιών, όπως εξήγησε νωρίτερα στην ομιλία του ο κ. Κουβέλης, ώστε να στηριχθεί ακόμα περισσότερο η ανάπτυξη και η κοινωνική συνοχή.

Και κάτι τελευταίο εδώ. Αυτή η φιλοδοξία, να πάμε καλύτερα από τους στόχους, είναι κάτι που ήδη έχει αρχίσει και γίνεται τους προηγούμενους μήνες.  Βρισκόμαστε ήδη εντός στόχων.

Πιο συγκεκριμένα το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού του πρώτο δεκάμηνο του έτους διαμορφώθηκε στα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ έναντι 5,9 δισεκατομμύρια ευρώ την αντίστοιχη περυσινή περίοδο. Αυτό λέγεται θεαματική πρόοδος. Ειδικά για το μήνα Οκτώβριο εμφανίστηκε πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 900 εκατομμυρίων. Στο φετινό δεκάμηνο Ιανουαρίου-Οκτωβρίου το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού έπεσε στα 12,3 δισεκατομμύρια, από 21,1 δισεκατομμύρια πέρυσι το αντίστοιχο διάστημα.

Επίσης, το πρώτο δεκάμηνο τα καθαρά έσοδα παρουσιάζουν αύξηση κατά 1,4% ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες μείωση κατά 8,5% και το μήνα Οκτώβριο οι δαπάνες από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων διπλασιάστηκαν σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του Οκτωβρίου του 2011, πράγμα που δείχνει ότι αρχίζουν και ξεμπλοκάρουν παγωμένα κονδύλια για δημόσια έργα.

Αυτό δεν είναι κάτι τυχαίο ή μεμονωμένο. Αντίθετα, υπάρχουν πολλαπλές ενδείξεις ότι έχουν αρχίσει να ξεπερνιούνται μακροχρόνια αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας. Για παράδειγμα, η απόδοση των ελληνικών ομολόγων έχει μειωθεί σημαντικά. Τα περιβόητα spreads έχουν υποχωρήσει, ενώ κατά την πρόσφατη έκδοση εξάμηνων εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου το επιτόκιο 4,41 ήταν το χαμηλότερο που έχουμε επιτύχει από τις αρχές του 2010. Οι αγορές δηλαδή, αρχίζουν και βλέπουν ότι κάτι αλλάζει στη χώρα και θα έλεγα ότι αξιολογούν θετικά τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Αλλά και το πιο σημαντικό, η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, δείχνει σαφή σημεία βελτίωσης. Σας ανέφερα προχθές ότι η Ελλάδα ανέβηκε 11 θέσεις από πέρυσι στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας. Στη διεθνή κατάταξη των χωρών σύμφωνα με το δείκτη επιχειρηματικού περιβάλλοντος η Ελλάδα βελτιώθηκε ακόμα περισσότερο: κατά 22 θέσεις σε σχέση με πέρυσι. Και αυτά σημαίνουν ότι ανοίγει ο δρόμος για να υπάρξουν νέες θέσεις εργασίας και να ανακοπεί η ανεργία. Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών βελτιώθηκε. Οι εξαγωγές αυξήθηκαν επιτυγχάνοντας τον Αύγουστο πλεόνασμα 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Η αντιστροφή της τάσης δεν είναι κάτι πλέον, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, που το ευχόμαστε ή το υποθέτουμε. Είναι κάτι που ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά πραγματικότητα χρειάζεται και κάτι ακόμα. Εμείς εδώ μέσα πρέπει  να μείνουμε στέρεοι, αποφασισμένοι και ενωμένοι. Πάρτε για παράδειγμα αυτό που έγινε προχθές με τους εργαζόμενους στη Βουλή. Σας ρωτώ και μ’ αρέσει η ευθεία γραμμή: Είναι λογικό οι υπάλληλοι της Βουλής να παίρνουν εφάπαξ 8 φορές μεγαλύτερο απ’ αυτό των δημοσίων υπαλλήλων;  

(7BS)

Γι’ αυτό καθιερώθηκε η αυτονομία της Βουλής; Για να πληρώνει οκταπλάσιο εφάπαξ; Για να θωρακιστεί η Δημοκρατία καθιερώθηκε. Και σε αυτό επιμένουμε.

Φυσικά, δεν πρόκειται να παραβιαστεί το Σύνταγμα. Ασφαλέστατα το αυτοδιοίκητο της Βουλής είναι απολύτως σεβαστό. Το αυτοδιοίκητο, ναι. Και θα παραμείνει. Για σκεφτείτε, όμως: Και η Δικαιοσύνη δεν έχει το αυτοδιοίκητο; Οι μισθοί, όμως, και οι συντάξεις των δικαστών καθορίζονται από την Κυβέρνηση.

Ασφαλώς οι δικαιολογημένες υπερωρίες των υπαλλήλων της Βουλής είναι απολύτως σεβαστές. Η Πολιτεία, όμως, κυρίες και κύριοι, θα αποφασίζει για τα οικονομικά τους.

Όλοι εκτιμούμε το έργο των υπαλλήλων της Βουλής, όπως εκτιμούμε και το έργο πολλών άλλων λειτουργών του Δημοσίου, των στρατιωτικών, των αστυνομικών, των δικαστικών, των δασκάλων, των πανεπιστημιακών, των γιατρών, που όλοι τους υφίστανται περικοπές.

Όταν, λοιπόν, η χώρα είναι βυθισμένη σε ελλείμματα και όταν γίνονται περικοπές σε όλους, πώς είναι δυνατόν κάποιοι να εξαιρούνται;

Και κάτι τελευταίο: Εδώ εκπροσωπούμε την κοινωνία, τις ροπές, τα συναισθήματα, τα συμφέροντα της κοινωνίας. Άρα, ας αναρωτηθούμε: Η κοινωνία τι λέει για όλα αυτά; Τι μας ζητάει; Να εξαιρέσουμε κάποιους -κάποιοι πρέπει να εξαιρεθούν όταν όλοι στενάζουν;- ή να μοιράσουμε τις θυσίες σε όλους ώστε να βγούμε από την ανάγκη μία ώρα αρχύτερα, για να μπορέσουμε στη συνέχεια να αποκαταστήσουμε, όπως είπα, τις αδικίες και να θεμελιώσουμε πραγματικά δικαιώματα σε όλους; Αλλά δικαιώματα. Όχι σκανδαλώδη προνόμια.

Τώρα, βέβαια, κάποιοι μιλούν για επικηδείους και επιχαίρουν. Αυτό που τελειώνει –και δεν το καταλαβαίνουν- είναι οι ίδιοι –πολιτικά τελειώνει- και η νοοτροπία τους.

Εμείς στηρίζουμε την αστική, τη λαϊκή, τη δημοκρατική Ελλάδα.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Και βρισκόμαστε πράγματι στην αρχή μιας νέας επανάστασης. Μόνο που η δική μας πολιτική είναι η ενότητα. Ενώνουμε το λαό.

Σήμερα κυβερνάμε τρία κόμματα με διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές καταβολές, διαφορετική ιστορία -δύσκολο, αλλά πετυχημένο εγχείρημα- για το καλό του τόπου και της πατρίδας, ενώ εκείνοι αντιπροσωπεύουν δυνάμεις που δεν μονιάζουν, δεν μπορούν να μονιάσουν, δεν ελέγχονται καν. Γι’ αυτό υπάρχει εδώ μέσα πολλές φορές το γνωστό παραλήρημα.

Και αφού το έφερε ο λόγος για επαναστάσεις, μεγάλες επαναστάσεις στην Ελλάδα ήταν το μεταρρυθμιστικό εθνικό έργο ενός Χαρίλαου Τρικούπη, ενός Ελευθερίου Βενιζέλου, ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Δεν είχαν συνιστώσες αυτοί, κύριε Τσίπρα. Είχαν όραμα. Δεν χάιδευαν τα αφτιά του πλήθους. Εξυπηρετούσαν το εθνικό συμφέρον.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Δεν διαφύλατταν προνόμια. Καταργούσαν τα προνόμια. Δεν έκλειναν τους δρόμους της πόλης. Άνοιγαν δρόμους για την Ελλάδα.

Και για να έρθουμε στο τώρα: Έχουμε την πιο προικισμένη νέα γενιά και δεν πρόκειται -όσο και να το θέλατε- να τη χαρίσουμε στην ξενιτιά. Γι’ αυτό χρειάζονται όχι κηρύγματα μισαλλοδοξίας, εμπρηστικά συνθήματα, αλλά ανάπτυξη, επενδύσεις, θέσεις εργασίας, αποκρατικοποιήσεις.

Σήμερα, ως τις 5 το απόγευμα τερμάτιζαν στο Μαραθώνιο της Αθήνας όσοι δεν τα παρατάνε στα δύσκολα, αυτοί που έχουν δύναμη ψυχής, αυτοί που πιστεύουν, έχουν το όνειρο να κόψουν το νήμα. Έτσι είναι και η Ελλάδα μας σήμερα. Μία μεγάλη, δύσκολη προσπάθεια που μας ενώνει. Δεν μας διχάζει, όπως θέλουν μερικοί. Μιλούν για εθνική ανεξαρτησία και εθνική αξιοπρέπεια. Μπορεί να έχει ανεξαρτησία, κυριαρχία, αξιοπρέπεια μία χώρα όταν χρειάζεται κάθε τόσο δανεικά για να περνάει;

Για να ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία μας ως χώρα, πρέπει πρώτα να καλύπτουμε τις δαπάνες μας, να βγάλουμε τα περίφημα δημοσιονομικά πλεονάσματα. Αυτό προσπαθούμε. Και σας έχουμε απέναντι.

Επαίτες θέλετε τους Έλληνες στην Ευρώπη ή μήπως μας θέλετε απομονωμένους, εκτός Ευρώπης; Υπάρχει κάποιος ήρωας που θα μας σώσει; Κάποιος Τσάβες; Υπάρχει υποψηφιότητα ήρωα που θα μας σώσει; Διότι εμείς θέλουμε το λαό μας υπερήφανο, ανταγωνιστικό, μέσα στην Ευρώπη.

Διαμαρτύρονται κάποιοι για κινδυνολογία, ότι εμείς τάχα κινδυνολογούμε. Εμείς κινδυνολογούμε; Τα δικά τους λόγια τα ακούν; Δεν είναι επικίνδυνο να απειλεί κανείς όσους θέλουν να επενδύσουν στη χώρα; Δεν είναι επικίνδυνο να απειλεί κανείς τους Βουλευτές εδώ μέσα με ειδικά δικαστήρια, με δολοφονίες και με λιντσάρισμα;

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Έχετε συναίσθηση αυτών που έχετε πει τον τελευταίο καιρό στη Βουλή των Ελλήνων; Διότι αν έχετε συναίσθηση και τα λέτε, είστε εξαιρετικά επικίνδυνοι. Κι αν δεν έχετε και απλώς παραληρείτε, τότε είστε δύο φορές επικίνδυνοι. Και όλοι συμφωνούμε ότι όποιος επικαλείται ανύπαρκτους κινδύνους, είναι ή φοβικός ή κινδυνολόγος. Ισχύει, όμως, και το ακριβώς αντίστροφο. Όποιος αγνοεί υπαρκτούς κινδύνους, είναι αφελής ή επικίνδυνος.

Εδώ μέσα κάποιοι αγνοούν αληθινές απειλές, όχι απλούς κινδύνους. Μιλάω για τη δραχμή. Σας το είπαν οι σοσιαλιστές της Ευρώπης. Σας το είπαν οι «πράσινοι» της Ευρώπης. Ακόμα και οι φίλοι σας, σας το λένε ξεκάθαρα, ότι οδηγείτε την Ελλάδα εκτός ευρώ. Και αυτοί κινδυνολόγοι είναι;

Και τώρα μας κατηγορούν ότι ήρθε αυτή η Κυβέρνηση και μέσα σε λίγες ημέρες πάει να αλλάξει τα πάντα. Μα, ακριβώς.

Θυμίζω, λοιπόν, στους ειδικούς ότι ο Λένιν είχε πει το εξής:

(Θόρυβος από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ)

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ: Μετά το Στουρνάρα, εσείς.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): Μην το δείχνετε ότι ενοχλείστε. Κρατηθείτε. Μην το δείχνετε.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

(Θόρυβος από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ)

Τσιμπήσατε όλοι.

Κάποτε είχε πει ο Λένιν: «Περνάνε 10ετίες…

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ: Πείτε το απέξω.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): …χωρίς να γίνεται τίποτα. Και ξαφνικά γίνονται τα πάντα μέσα σε λίγες ημέρες.»

Τέτοιες μέρες περνάμε, κύριε Τσίπρα! Σε λίγες ημέρες αλλάζουμε όσα δεν άλλαξαν επί 10ετίες.

 (Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Τα αλλάζουμε! Και τα αλλάζουμε στην πράξη!

 (Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Κι εσάς σας έχουμε απέναντι.

(Θόρυβος από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ)

Γι’ αυτό σας είπα: Η επανάσταση που χρειάζεται η Ελλάδα είναι σήμερα αυτά τα τρία κόμματα. Και αυτό έχει ήδη αρχίσει. Εσείς βρείτε το μόνοι σας τι είστε. Επαναστάτες μόνο κατά φαντασία; Επαναστάτες χωρίς αιτία; Ή μήπως η επανάσταση ξεκίνησε χωρίς εσάς και προσπαθείτε να την εμποδίσετε;

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

(Θόρυβος από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ)

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, από τη σημερινή συζήτηση δεν αναδείχθηκαν μόνο οι διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ μας. Αναδείχθηκε και το ποιους εκπροσωπούμε εδώ μέσα. Ακούστε: Τρεις μεγάλες κατηγορίες έμειναν στην Ελλάδα ανεκπροσώπητες επί πολλά χρόνια.

Πρώτα οι αγέννητοι, αυτοί στους οποίους ρίχναμε συνέχεια τα βάρη της δικής μας ψεύτικης ευμάρειας. Επί χρόνια τώρα η χώρα σκόρπαγε λεφτά που δεν είχε, που δεν έβγαζε, που δεν τα επένδυε. Τα δανειζόταν, τα κατανάλωνε και τα φόρτωνε στις επόμενες γενιές, σε εκείνους που ήταν ακόμη τότε αγέννητοι. Όμως, οι πριν από τριάντα πέντε χρόνια αγέννητοι, τώρα είναι παρόντες και φταίνε λιγότερο από όλους. Και, όμως, είναι εκείνοι οι οποίοι σήμερα καλούνται να πληρώσουν το μάρμαρο.

Ύστερα είναι οι άνεργοι. Όλοι έδειχναν να νοιάζονται για τα συμφέροντα των εργαζομένων. Και αυτό κατήντησε στερεότυπο. Κανείς, όμως, δεν νοιαζόταν για τα συμφέροντα των ανέργων που όσο πάνε και πληθαίνουν. Πού θα βρουν δουλειά όλοι αυτοί αν δεν έλθουν επενδύσεις, αν δεν υπάρχει ανάπτυξη; Διώχνοντας επενδύσεις και διαιωνίζοντας τη δημόσια σπατάλη και το πάρτι των επιτηδείων;

Και τέλος, τα παιδιά μας. Τι μέλλον έχουν τα παιδιά μιας πατρίδας που μαραζώνει, μιας οικονομίας που χάνει συνεχώς την ανταγωνιστικότητά της;

Εγώ αυτές τις τρεις κατηγορίες που έμειναν για χρόνια ανεκπροσώπητες έχω συνεχώς στο μυαλό μου, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Ορισμένους φαίνεται αυτό το θέμα να μην τους απασχολεί καν. Όποια, όμως, κοινωνία δεν σκέφτεται τους αγέννητους, δεν έχει όραμα. Όποια κοινωνία δεν σκέφτεται τα παιδιά της, δεν έχει αύριο. Κι όποια κοινωνία δεν σκέφτεται τους ανέργους της, δεν έχει καρδιά.

Αυτές οι τρεις κατηγορίες δεν είναι πια ανεκπροσώπητες. Τους εκπροσωπούμε εμείς, όσοι στηρίζουμε τη σημερινή Κυβέρνηση!

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Όπως εκπροσωπούμε και όλους τους υπόλοιπους Έλληνες που θέλουν ένα καλύτερο μέλλον σε μία Ελλάδα ανταγωνιστική, με μία σύγχρονη δημοκρατία, μέσα στην Ευρώπη.

Ας παραμείνουν να εκπροσωπούν κάποιοι άλλοι τα προνόμια που καταργούνται, τις στρεβλώσεις που εξαλείφονται, τα στερεότυπα και τις ιδεοληψίες που χρεοκόπησαν και το χθες που πεθαίνει. Ανήκουν στο χθες. Είναι παγιδευμένοι στις εμμονές του χθες και αντιστέκονται σε ό,τι λυτρώνει την Ελλάδα, σε ό,τι απελευθερώνει τις δυνάμεις της.

(PE)

            (7SX)

Μιλούν συνεχώς για τον εφιάλτη που ζούμε σήμερα. Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι μέρος αυτού του εφιάλτη και λυπάμαι ειλικρινά γι’ αυτό. Η χώρα, όμως, θα βγει από τον εφιάλτη. Η αποψινή ψηφοφορία αυτό θα δείξει.

Το πιο δύσκολο στοίχημα είναι να ενωθούμε στα δύσκολα. Επαναλαμβάνω και δεν θα κουραστώ να λέω ότι απ’ αυτήν την κρίση ή θα βγούμε ενωμένοι ή δεν θα βγούμε καθόλου. Σας καλώ απόψε να δείξουμε σε όλους ότι οι Έλληνες θα βγούμε ενωμένοι. Σας καλώ να στείλουμε το μήνυμα ενότητας απ’ αυτήν την Αίθουσα εδώ παντού μέσα στην Ελλάδα, γιατί το έχει ανάγκη ο τόπος. Έχει ανάγκη να μας ακούσει ενωμένους ο ελληνικός λαός και έξω από την Ελλάδα, για να κλείσουμε τα στόματα κάποιων μια για πάντα.

Ξέρετε, η ενότητα εδώ δεν είναι μόνο μία λέξη. Δεν είναι άθροισμα ψήφων, είναι φρόνημα λαού. Είναι δύναμη αναγέννησης ενός έθνους. Είναι ώθηση ανόρθωσης μέσα στη χώρα και διαπραγματευτικής ισχύς προς τα έξω. Η ενότητα είναι η υπέρτατη αρετή σε ώρες ανάγκης. Αυτή την αρετή μας καλεί απόψε ο ελληνικός λαός να δείξουμε. Αυτή του χρωστάμε και αυτή θα του δώσουμε με την ψήφο μας απόψε.

(Όρθιοι οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας χειροκροτούν ζωηρά και παρατεταμένα)

ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ευάγγελος-Βασίλειος Μεϊμαράκης): Το λόγο έχει ο Υπουργός Οικονομικών, κ. Ιωάννης Στουρνάρας.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ (Υπουργός Οικονομικών): Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, ως Υπουργός Οικονομικών θα ήθελα να είχα καταθέσει στην Ελληνική Βουλή έναν διαφορετικό προϋπολογισμό για το 2013. Έναν προϋπολογισμό λιγότερο επαχθή με περισσότερες κοινωνικές παροχές, όπως ζήτησαν με τις παρεμβάσεις τους οι αξιότιμοι Βουλευτές σε αυτή την Αίθουσα.

Αλλά, ένας τέτοιος προϋπολογισμός δεν θα ανταποκρίνονταν στη δύσκολη κατάσταση της χώρας, δεν θα αποκαθιστούσε τις ευθύνες της δικής μας γενιάς προς τις επόμενες γενιές αυτού του τόπου και το κυριότερο δεν θα περιόριζε ούτε στο ελάχιστο την εξάρτηση μας από δανειακά κεφάλαια.

Απόψε ψηφίζουμε Προϋπολογισμό για να μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα, να αρχίσει να γίνεται βιώσιμο το χρέος και για να ανοίξει ο δρόμος της βιώσιμης ανάπτυξης.

Τόσο στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων όσο και εδώ στην Ολομέλεια πραγματοποιήθηκε ένας πολύ γόνιμος διάλογος για το σχέδιο του Προϋπολογισμού.

Σε συνέχεια αυτού του διαλόγου θα ήθελα να συνοψίσω τα βασικά ερωτήματα που τέθηκαν εδώ, που απασχολούν τους συμπολίτες μας και να προσπαθήσω να τα απαντήσω παρουσιάζοντας στοιχεία και δεδομένα με βάση τα οποία καταρτίστηκε ο Προϋπολογισμός.

Ερώτημα πρώτο: Υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν που ακολουθούμε εμείς και που πρότεινε η Κυβέρνηση εθνικής ευθύνης, δηλαδή με μέσα αυτό που ψηφίσαμε την προηγούμενη Τετάρτη και τον σημερινό Προϋπολογισμό;

Κύριε Τσίπρα, σας άκουσα πάρα πολύ προσεκτικά και αναρωτιέμαι, πού ζείτε; Πραγματικά τα πιστεύετε αυτά που λέτε;

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Επειδή, έχετε καλούς οικονομολόγους είναι δυνατόν να σας έχουν πει αυτά τα πράγματα; Πού θα βρούμε τα λεφτά; Δεν παρουσιάστηκε καμιά ρεαλιστική αντιπρόταση από την αντιπολίτευση. Η κα Παπαρήγα, παρ’ όλο που διαφωνώ με αυτά που λέει, είχε έναν συνεπή εσωτερικά λόγο. Ίσως να το κουβεντιάσουμε μια άλλη φορά. Διαφωνώ, όμως. Πάντως ο λόγος σας ήταν συνεπής. Αλλά, από την υπόλοιπη αντιπολίτευση δεν άκουσα τίποτα που να μηδενίζει το πρωτογενές έλλειμμα, να καθιστά βιώσιμο το χρέος, να βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα και να θέτει τις προϋποθέσεις για βιώσιμη ανάπτυξη.

Οι εναλλακτικές προτάσεις που διατυπώθηκαν πέρα από έναν ακραίο λαϊκισμό από ορισμένα κόμματα, προτείνουν ένα ταξίδι στο άγνωστο. Και προσέξτε ο λαϊκισμός είναι πολύ επικίνδυνος την περίοδο αυτή. Δεν πρέπει να λέμε στον κόσμο ψέματα. Στην ουσία πολλές από τις προτάσεις αυτές οδηγούν σε άτακτη χρεοκοπία.

Δεν υποστηρίζουμε ότι ο δρόμος της υπευθυνότητας είναι εύκολος. Αντιθέτως είναι ένας δύσκολος δρόμος με πολλά βάρη. Οι Έλληνες τον περπάτησαν μέχρι τώρα με μόχθο και κόπο. Πετυχαίνοντας τα τελευταία τρία χρόνια όσα δεν πέτυχε ποτέ κανένα έθνος σε δημοκρατία στη σύγχρονη οικονομική ιστορία σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Μέσα σε τρία χρόνια διανύσαμε τα 2/3 του δρόμου που απαιτείται για να αποκαταστήσουμε την τάξη στα δημοσιονομικά μας, ενώ καλύψαμε και τα 2/3 του δρόμου που απαιτείται για να αντισταθμίσουμε τις απώλειες ανταγωνιστικότητας από τη δημιουργία του ευρώ μέχρι το 2009. Καταρρακώθηκε η αξιοπιστία μας, αλλά την αποκαθιστούμε κάνοντας κάθε μέρα και ένα βήμα.

Αμφισβητήθηκε η αποφασιστικότητά μας. Αποδεικνύουμε, όμως, ότι οι Έλληνες είμαστε φτιαγμένοι για δύσκολα. Μας χρησιμοποίησαν ως παράδειγμα προς αποφυγή. Σύντομα, όμως, θα αποτελούμε παράδειγμα προς μίμηση.

Ερώτημα δεύτερο: Χρειάζεται η χώρα την επόμενη δόση, και πότε θα τη λάβουμε; Εδώ, κύριε Τσίπρα, πραγματικά δεν κατάλαβα. Θέλετε να πάρουμε τη δόση ή δεν θέλετε; Τη χρειαζόμαστε τη δόση ή δεν τη χρειαζόμαστε; Πείτε μου.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Ασφαλώς, λοιπόν, και τη χρειαζόμαστε τη δόση γιατί τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους είναι οριακά, αν και καλύτερα του αναμενομένου. Γιατί; Διότι, ο προϋπολογισμός του 2012 εκτελείται πολύ ικανοποιητικά, καλύτερα του αναμενομένου.

 Πράγματι, όμως, στις 16 Νοεμβρίου πρέπει να εξοφλήσουμε έντοκα γραμμάτια αξίας περίπου πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ.

(FT)

(SM)

Χωρίς την βοήθεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η αναχρηματοδότηση αυτών των εντόκων γραμματίων από το τραπεζικό σύστημα θα οδηγούσε τον ιδιωτικό τομέα σε πλήρη ασφυξία, είτε σε γρήγορο θάνατο είτε σε αργό θάνατο. Πράγματι λοιπόν στις 16 του μηνός τελειώνουμε, εάν δεν πάρουμε την έγκριση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Χρειαζόμαστε την επόμενη δόση προκειμένου διότι –κι εδώ κύριε Τσίπρα φεύγετε, θα μου επιτρέψετε να σας κάνω κι ένα μάθημα- πρώτον η δόση δεν είναι μόνο για να καλύψουμε το πρωτογενές έλλειμμα του Προϋπολογισμού, το οποίο ακόμα είναι έλλειμμα. Το 1,5% του ΑΕΠ φέτος είναι έλλειμμα. Άρα, λοιπόν, χρειαζόμαστε τη δόση για να καλύψουμε το πρωτογενές έλλειμμα του Προϋπολογισμού. Δηλαδή, να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις.

Δεύτερον, που το αγνοείτε, να καλύψουμε το πρωτογενές έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Δηλαδή, ακόμα κι αν ξεχάσουμε τους τόκους, δεν τους πληρώσουμε έτσι επειδή μας ήρθε, θα έχουμε ένα έλλειμμα εκεί 7%, το οποίο είναι φάρμακα, καύσιμα, τρόφιμα, μηχανολογικός εξοπλισμός. Πώς θα πληρωθούν αυτά; Με τι συνάλλαγμα;

Τρίτον, να ανακεφαλαιοποιήσουμε το τραπεζικό σύστημα προκειμένου να επιβιώσει, να δημιουργήσει εκ νέου κλίμα εμπιστοσύνης στους καταθέτες και να αρχίσει να χορηγεί δάνεια στην οικονομία.

Τέταρτον, να πληρώσουμε τα τοκοχρεολύσια των δανείων που έχουμε λάβει για να μην γίνουμε Βόρεια Κορέα, για να μην γίνουμε παρίας του διεθνούς νομισματικού συστήματος.

Κάποιοι, λοιπόν, θέλουνε τη δόση χωρίς τις υποχρεώσεις που τη συνοδεύουν. Αυταπατώνται και δυστυχώς παρασύρουν τους άλλους και λένε ψέματα στον ελληνικό λαό.

Η δόση θα εκταμιευθεί το συντομότερο δυνατό και δεν θα μας δημιουργήσει κανένα πρόβλημα χρεοκοπίας. Δεν μπορώ να καταλάβω τη χαιρεκακία με την οποία η Αντιπολίτευση μιλάει για υποτιθέμενη καθυστέρηση. Ικανοποιείται μήπως με την αγωνία του ελληνικού λαού; Μέχρι πρόσφατα περιφρονούσατε τη δόση, λέγατε ότι η χώρα δεν τη χρειάζεται. Τώρα ξαφνικά πώς έγινε τόσο απαραίτητη;

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα μας είναι ακόμα αποκομμένη από τις αγορές. Δεν είμαστε χώρα που έχουμε πλεονάσματα ούτε στον Προϋπολογισμό ούτε στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Η χρηματοδοτική στήριξη του προγράμματος λοιπόν είναι αναγκαία, μέχρι να αποκαταστήσουμε πλήρως την αξιοπιστία μας. Πρωταρχικός σκοπός αυτής της Κυβέρνησης είναι αυτό να γίνει το συντομότερο δυνατό. Προσέξτε, όμως, Κοινοβούλια χωρών θα αποφασίσουν για τη δόση σε τελευταία ανάλυση. Για ποιο λόγο; Διότι το πρόγραμμα έχει επιμήκυνση, άρα πολλές χώρες το θεωρούν ως νέο πρόγραμμα και πρέπει να το περάσουν από τα Κοινοβούλιά τους.

Ερώτημα τρίτο, ετέθη ξανά και ξανά: Μπορούμε να διαγράψουμε μονομερώς το χρέος;

Τι σημαίνει μονομερής διαγραφή του χρέους; Σημαίνει άμεση απομόνωση από το εξωτερικό. Διότι «ουδείς» σημαίνει θα μας δανείσει ξανά στο μέλλον έστω κι ένα ευρώ. Η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με διαδικασίες κατάσχεσης περιουσιακών της στοιχείων στο εξωτερικό, πλοίων για παράδειγμα, όπως έγινε πρόσφατα με την Αργεντινή με ένα εμπορικό της πλοίο σε λιμάνι της Αφρικής πριν από μερικές ημέρες. Θα γίνουμε παρίες του διεθνούς συστήματος και θα αντιμετωπίσουμε αδυναμία εισαγωγής βασικών αγαθών, όπως φάρμακα, καύσιμα, τρόφιμα, μηχανολογικός εξοπλισμός.

Ακόμα, όπως είπα και πριν, και να διαγράψουμε τους τόκους του εξωτερικού χρέους, επειδή έτσι μας αρέσει, παραμένει πρωτογενές έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο 7 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αυτό κανένας δεν θα το χρηματοδοτήσει. Επομένως, θα αναγκαστούμε να σταματήσουμε τις εισαγωγές αυτών των βασικών ειδών. Θα αναγκαστούμε, τελικά, έτσι να βγούμε απ’ το ευρώ.

Εδώ θέλω να απαντήσω στο επιχείρημα όσον λένε ότι δεν προβλέπεται διαδικασία στη συνθήκη. Κι όμως, η αποχώρηση θα είναι αναπόφευκτη και οικειοθελής.

Κάποιοι ίσως νομίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανατρέψουν το παγκόσμιο οικονομικό status quo. Αυταπατώνται. Το μόνο που θα ανατρέψουν καθολικά και καθοριστικά είναι το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και την προσπάθειά τους να παραμείνουν στο ευρωπαϊκό και διεθνές προσκήνιο. Θα γυρίσουμε εξήντα χρόνια πίσω, εάν γίνει αυτό!

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Το έχετε κάνει ήδη!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ (Υπουργός Οικονομικών): Κυρία Κωνσταντοπούλου, εξήντα χρόνια πίσω!

Τυπώνοντας δραχμές πολλοί νομίζουν ότι λύνεται αυτό το πρόβλημα. Αυταπατώνται. Δεν μπορείς, διότι δεν μπορείς όταν είσαι χρεοκοπημένος να πληρώσεις με δραχμές τις εισαγωγές βασικών αγαθών, είτε αυτά είναι φάρμακα είτε καύσιμα είτε τρόφιμα. Επιπλέον, η εκτύπωση δραχμής σε μία χρεοκοπημένη οικονομία θα οδηγήσει σε υπερπληθωρισμό, σε δραματική υποτίμηση, σε χάος, σε μαφίες που θα λυμαίνονται τη χώρα.

Ερώτημα τέταρτο: Μπορούμε να καταργήσουμε το μνημόνιο και να πάρουμε τη δόση;

Τα Κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών ενέκριναν τα δάνεια προς τη χώρας μας κι αυτά τελικά θα το κρίνουν ξανά, υπό την προϋπόθεση ότι κι εμείς θα συμβάλλουμε στην αντιμετώπιση της κρίσης η χρέους μέσω των μέτρων που λαμβάνουμε. Τα μέτρα που λαμβάνουμε είναι η δική μας συμβολή μαζί με τη συμβολή των ξένων και αποτυπώνονται στον υπό συζήτηση Προϋπολογισμό με μειώσεις δαπανών και αυξήσεις εσόδων.

Τα μνημόνια όμως φυσικά και δεν είναι γραμμένα σε πέτρα. Αποτελούν δυναμικά κείμενα δεσμεύσεων, τα οποία επικαιροποιούνται κάθε τρεις μήνες, λαμβάνοντας υπόψη την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Από την επομένη της οριστικοποίησής τους με την έναρξη εφαρμογής τους αρχίζει και μία διαδικασία ενδελεχούς παρακολούθησης των επιδράσεών τους στην ελληνική οικονομία.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορούν να κάνουν καλύτερα αυτή τη διαπραγμάτευση απ’ ότι την κάναμε εμείς. Πιθανόν. Επιτρέψτε, όμως να σας πω –απ’ ό,τι άκουσα εδώ μέχρι σήμερα- ότι το πιο πιθανόν είναι αν οι κύριοι αυτοί κάνουν τη διαπραγμάτευση, θα καταλήξουν στην άμεση διακοπή της, στη διακοπή των δόσεων, στην άμεση χρεοκοπία και στη δυστυχία του ελληνικού λαού.

Ερώτημα πέμπτο: Είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος;

Το χρέος της χώρας μας ήταν υψηλό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα πριν από το ξέσπασμα της κρίσης. Λόγω της παρατεταμένης ύφεσης και παρά το πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής, κινείται ακόμα σε υψηλά επίπεδα. Έχει τεθεί ο στόχος από την ευρωζώνη και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ότι για να καταστεί βιώσιμο το χρέος το 2020 δεν πρέπει να ξεπερνάει το 120% του ΑΕΠ. Κατά την άποψή μου αυτό είναι εφικτό. Χρειάζεται κυρίως υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, δηλαδή ο παρονομαστής να είναι μεγάλος, διότι μιλάμε για λόγο χρέους προς ΑΕΠ.

Χρειάζεται βέβαια ένα σύνθετο μείγμα πολιτικής. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να επιδιώξει υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης δεύτερον, επαρκή έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις -δεν είναι πολύ ευχάριστο να ακούμε τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να μιλάει για πλιάτσικο σε ξένες εφημερίδες- και τρίτον, τοκοχρεολύσια που να εξυπηρετούνται από τα πρωτογενή πλεονάσματα. Αυτές οι τρεις είναι συνθήκες επαρκείς για να μπορούμε το ελληνικό χρέος να το κάνουμε βιώσιμο το 2020.

Ο στόχος αυτός κρίνεται από πολλούς ως ανέφικτος και μάλιστα προτείνουν, όπως ακούσαμε εδώ, τη μονομερή διαγραφή του ως τρόπο αντιμετώπισής του. Το τι σημαίνει αυτό το ανέλυσα ήδη, δεν χρειάζεται να το ξαναπώ, κυρίως όμως σημαίνει δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του λαού. Θα το πω δύο φορές για να το ακούσει ο κόσμος: Σημαίνει δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού!

Το αν η επιτάχυνση της διαδικασίας ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε επίπεδο δημοσιονομικό και τραπεζικό θα συμβάλει θετικά στην προσπάθεια επίτευξης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, προϋποθέτει ότι θα είμαστε ακόμα μέλη αυτής της διαδικασίας. Για το λόγο αυτό, η Κυβέρνησή μας καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να τηρήσει τις δεσμεύσεις της απέναντι στους εταίρους της και να υλοποιήσει τους στόχους που προβλέπει το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης της χώρας.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η Κυβέρνηση εθνικής ευθύνης με τη στήριξη και των τριών κομμάτων δίνει ένα πράγματι δύσκολο αγώνα για να αποκαταστήσει την αξιοπιστία μας, που αποτελεί και το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό μας όπλο. Δρομολογούνται σήμερα πολύ σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον όχι μόνο του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, αλλά και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η εβδομάδα ξεκινάει με μία σημαντική συνεδρίαση αύριο στο Eurogroup. Σε αυτήν την εκπροσώπηση της χώρας δεν θα είμαι μόνος. Θα φέρω μαζί μου την εκπλήρωση των δεσμεύσεων της χώρας, τα πολύ δύσκολα μέτρα που ψήφισε την Τετάρτη η Ελληνική Βουλή και με τη θετική σας ψήφο απόψε θα έχω μαζί μου και τον πιο σημαντικό νόμο για το 2013, τον Προϋπολογισμός του Κράτους.

Αυτή η εθνική προσπάθεια αναγνωρίζεται απ’ όλους. Ο δε επικεφαλής του Eurogroup ο κ. Γιούνκερ έδωσε προχθές τα εύσημα στη χώρα μας για τις αποφάσεις που έχουμε λάβει. Πλέον κανείς δεν μπορεί να λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Τις τηρούμε και με το παραπάνω.

Στην οικονομία οι διάφορες φήμες μπορούν να επηρεάσουν θετικά ή αρνητικά τις προσδοκίες, άλλοτε με λιγότερο κόστος και άλλοτε με πολύ μεγάλο. Θα ήθελα να ζητήσω από τα όλα τα κόμματα κι από όλους όσοι τοποθετούνται με δημόσιες δηλώσεις να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και αίσθημα ευθύνης.

(RG)

(FT)

Ως Υπουργός Οικονομικών που τιμήθηκα και κλήθηκα να υπηρετήσω σ’ αυτήν τη δύσκολη στιγμή τη χώρα, έπρεπε να λάβω υπόψη μου τρεις συνιστώσες κατά τη διαπραγμάτευση:

Πρώτον, τις καλές συμβουλές των τριών πολιτικών Αρχηγών, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, οι οποίοι αντανακλούν τις πλειοψηφούσες κοινωνικές δυνάμεις σ’ αυτόν τον τόπο.

Δεύτερον, τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα.

Τρίτον, τη συνείδησή μου ως Υπουργού Οικονομικών.

Πιστεύω ότι δούλεψα σκληρά. Θα δείξει αν πέτυχα ή όχι. Από τη θέση του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών, με συνείδηση των λόγων μου απέναντι σε όλους τους πολίτες που μας ακούνε αυτήν τη στιγμή, θα ήθελα να διαβεβαιώσω με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο ότι η δόση θα εκταμιευτεί και το πρόγραμμα οικονομικής στήριξης της χώρας θα συνεχιστεί με τους καλύτερους δυνατούς όρους που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εθνικής μας οικονομίας.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, σας ευχαριστώ για τη στήριξη και την εμπιστοσύνη σας και σας καλώ να εγκρίνετε τον Προϋπολογισμό του έτους 2013.

(Χειροκροτήματα από τις πτέρυγες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ)